Oscar Wilde

Tylko zmysły mogą uleczyć duszę, tak samo, jak dusza może uleczyć zmysły.

Artysta powinien stwarzać piękno, ale nie wkładać w nie nic ze swego życia.

Nie istnieje nic takiego, czego by sztuka nie mogła wyrazić [...].

[...] nikt z nas nie może znosić ludzi robiących te same błędy, co my.

[...] nie rozumiesz, czym jest przyjaźń lub wrogość. Lubisz wszystkich, to znaczy, że wszyscy są ci obojętni.

[...] co do wiary, to mogę uwierzyć we wszystko, o ile jest bodaj trochę nieprawdopodobne.

[...] każdy portret malowany z przejęciem jest portretem artysty, nie zaś modela. Model jest tylko pobudką, okazją. Nie jego, ale raczej siebie samego malarz ujawnia na płótnie.

Naturalność nie jest niczym innym jak pozą, i to pozą najbardziej drażniącą ze wszystkich, jakie znam.

Nauczyłem się kochać tajemniczość. Ona jedna chyba może życie nasze uczynić niezwykłym i cudownym. Najpowszedniejsza rzecz zyskuje urok, gdy się ją zachowuje w tajemnicy.

[...] prawdziwa piękność kończy się tam, gdzie się zaczyna intelektualizm.

Każda sztuka jest bezużyteczna.

Niezgodność krytyków między sobą dowodzi zgodności artysty ze sobą. Możemy komuś wybaczyć, że stwarza coś użytecznego, dopóki dzieła swego nie podziwia. Jedynym usprawiedliwieniem dla człowieka, który stwarza coś bezużytecznego, jest wielki podziw dla swego dzieła.