Śnieg

Teatr i historia powstały z tej samej materii (…) historia, jak teatr, wciąż każe komuś odgrywać jakąś rolę. I tak jak na teatralne deski, na scenę historii wychodzą tylko odważni.

Tym krajem można rządzić tylko wtedy, gdy zaszczepi się wśród ludzi strach przed fanatykami.

Żeby stać się prawdziwym ateistą, trzeba najpierw być człowiekiem Zachodu.

Samobójstwo jest lepsze od uległości.

Teraz każdy ma dużo dumy, a mało pieniędzy.

Pana serce pełne jest dobra, tylko boi się pan uwierzyć w Boga.

Bo w tym kraju ciało każdego, kto mógłby pośmiertnie zostać uznany za religijny symbol, jest wyrzucane z samolotu do morza w nieznanym nikomu miejscu.

Największym szczęściem jest zaprzestanie dążenia do jego osiągnięcia.

Nie mogę uwierzyć w Boga, ponieważ jestem sam, a nie mogę uwolnić się od samotności, bo nie wierzę w Boga.

Nie wystarczy być uciśnionym, trzeba jeszcze mieć rację!

Nie żyje się dla idei, ale po to, by być szczęśliwym.

– Tylko że nikt nie może być szczęśliwy bez idei i wiary.

Człowiek, który żyje dla samego szczęścia, nie może być szczęśliwy! Zapamiętaj to sobie!

Oddajcie głos na partię Boga.

Co ja robię na tym świecie? (…) Jaki ten śnieg wydaje się marny z oddali, jaki ja jestem marny. Człowiek żyje, starzeje się, znika.