Są ludzie, kobiety i mężczyźni, którzy doświadczyli naprawdę strasznych rzeczy w swoim życiu. Są tacy, którzy… — Natalia de Barbaro
Są ludzie, kobiety i mężczyźni, którzy doświadczyli naprawdę strasznych rzeczy w swoim życiu. Są tacy, którzy doświadczyli wiele niemiłości jako dzieci. Kiedy dopuszczam do siebie tę prawdę, czuję ból. Jeśli to twój ból – ból kobiety, do której piszę – przyjmij mój pokłon. Piszę te zdania powoli, wolniej niż inne, skreślam, zmieniam, próbuję jeszcze raz: nie wiem, jak stanąć wobec twojego bólu. Ale czuję też, że nie chcę, żebyśmy się na nim zatrzymały. Jeśli się wahasz, czy ostatnie zdanie w opowieści, którą opowiadasz sobie o swoim życiu, powinno mówić o niezagojonej ranie, krzywdzie i braku nadziei, chcę cię przekonać, żebyś nie stawiała tam kropki – albo żebyś po tym, jak ją postawisz, napisała coś jeszcze, coś dalej.
s. 186Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Żeby zakomunikować światu, gdzie leży moja granica, muszę to najpierw sama wiedzieć, czyż nie?
s. 222
Zauważyłaś, że w słabych filmach postacie są jednoznaczne – są ci dobrzy i ci źli?
s. 117
We śnie o kobietach pod wodą, który opisywałam na początku, nie wolno było się wynurzyć dla zaczerpnięcia oddechu. To wynurzenie rozumiem jako poproszenie o pomoc. Dlaczego nauczyłyśmy się dawać – często więcej, niż mamy – a nie umiemy brać?
s. 217
