Ciotka Zgryzotka

Wymyślam wszystko – z wyjątkiem małych realiów, które służą uwiarygodnieniu narracji. I mam z tego wymyślania ogromną przyjemność, a czytelnicy najwyraźniej – także!

[Literatury] potrzebuję jak powietrza.

Chciałabym ich trochę pocieszyć. Tak mi się wydaje, że to właśnie jest ważne, żeby nas ktoś pocieszał w życiu.

Przyjaźń, która wymaga pielęgnowania, nie jest prawdziwą przyjaźnią. Tę prawdziwą spotyka się rzadko, a jej symptomem jest zupełna bezinteresowność.

Piękna stworzonego przez człowieka nie ma bez wielkiego starania, dbałości i pracy.

Co prawda, założyłam przed laty, że napiszę równo 20 tomów Jeżycjady (plus Małomówny i rodzina – jako oczko), ale rzeczywiście pomiędzy 19 a ostatnim tomem serii wszystko jeszcze może się zdarzyć… Nie mogę wykluczyć, że do końca Jeżycjady jeszcze daleko.

Niemal każdy dramat, gdy się go potraktuje ironicznie, z miejsca okazuje swe zabawne aspekty. Albowiem nawet dramat je ma.

Na czym polega to uczucie absolutnego szczęścia, którego doznajemy, łącząc się z takim człowieczkiem w ufnym, dobrym porozumieniu? Jest w tym kontakcie jakiś odprysk wieczności, coś doskonałego i boskiego.