(…) Rankiem głos sumienia nudzi, Nad wieczorami dręczy i przeraża, A nocą ze snu okropnego budzi… — Juliusz Słowacki

Matko, w lesie są maliny,

Niechaj idą w las dziewczyny,

Która więcej malin zbierze,

Tę za żonę pan wybierze.

Jaki wybór trudny!

Starsza jak śniegi – u tej warkocz cudny,

Niby listkami brzoza przyodziana;

Ta z alabastrów – a ta zaś różana –

Ta ma pod rzęsą węgle – ta fijołki –

Ta jako złote na zorzy aniołki,

A ta zaś jako noc biała nad rankiem.

Więc jednej mężem – drugiej być kochankiem;

Więc obie kochać, a jedną zaślubić?

Lecz którą kochać? którą tylko lubić?…

Dziwnie, że się ludzie boją

Ludzi jak Boga i więcej niż Boga.