Jonathan Carroll

Psy (…) w przeciwieństwie do ludzi wiedzą także, iż szczęście bywa równie zabójcze jak czerniak złośliwy. Wiedzą, że szczęście przyjmuje różne odcienie błękitu, jedne są śmiertelne, inne nie. Po odchorowaniu szczęścia potrzebny jest czas na rekonwalescencję – niekiedy całe życie.

Człowieka szczęśliwego można poznać po tym, że jest kochany przez tych, których najbardziej szanuje i podziwia.

Czy można interesować się kobietą i jednocześnie uważać, że jest stuknięta? Chyba tak.

W odróżnieniu od innych słów, jak na przykład „miłość” czy „nienawiść”, „kostnica” ma tylko jedno znaczenie.

Czy możemy poznawać samych siebie nie usłyszawszy, co inni o nas myślą?

Większość ludzi uważa, że należy im się więcej, niż dostają. Kłopot w tym, iż jeśli kiedykolwiek otrzymujemy właśnie „to”, robimy się strasznie podejrzliwi.

Energia nigdy nie idzie na marne, jeśli chodzi o miłość lub nienawiść. Oba te uczucia ładują cię na swój sposób.

Ludzie mówią, że chcą sprawiedliwości, ale to nieprawda. Chcą tylko, żeby wszystko układało się po ich myśli.

Radość szybko otwiera ludzkie serca.

Wspomnienia to miła rzecz. Czasem potrafią niemal zasypać przepaście.

Życie musi mieć własną geografię. Barwy, góry, różnorodność... Jeżeli nie ma tego, to znaczy, że mieszkasz na księżycu lub pośrodku pustyni; i kiedy przyjrzysz się temu miejscu, przekonasz się, iż tylko najbardziej niesamowite, najbardziej zawzięte jaszczurki oraz owady mogą przetrwać tam, gdzie poza chłodem lub gorącem nie ma nic więcej.

Życie nie polega na uczeniu się, lecz na zapominaniu.