Henryk Sienkiewicz

– Skąd mam wiedzieć! – odrzekł mały pan.

– Czyli powiadasz, że czego ci cudza gęba do ucha nie powie, tego ci własny dowcip nie podszepnie. Prawda jest!

Taki to już u nas obyczaj, aby winę zawsze na wodza składać.

Ostrożnym trzeba być. Kto chce, by go woda nie porwała, musi umieć pływać, a kto idzie lasem, w którym dróg nie ma, ten często musi stawać i miarkować, w którą mu stronę iść należy.

Łeb szlachecki, to rejestr, na którym coraz inna ręka szablą pisze…

Wolę otwartego nieprzyjaciela, niż fałszywego sprzymierzeńca…

Pańskie to jakieś dziecko, panie Michale, i za misterna dla żołnierza. Przyznaję, że gładka, ale ja wolę takie, co to i zrazu nie poznasz: armata, czy białogłowa?

Choć są różne grzeczne nacje na świecie, przecie Bóg nasze szczególnie w miłosierdziu swojem przyozdobił.

Bóg stworzył nieprzyjaciół, aby mężowie wojenni łup z kogo brać mieli.

Bogatym zawsze lepiej na świecie.

Szlachcic i żołnierz na to się rodzi, by nie dziś, to jutro gardło dać…

Jam też nie z soli wyrósł, ani z roli, jeno z tego, co mnie boli; (…) a boleli mnie Kozacy, którzy mi tę oto gębę przestrzelili, a teraz boli mnie Szwed.

Gdzie ojca nie ma, tam, pismo mówi, wuja słuchać będziesz.