Graham Masterton

Luke obserwował ją przez chwilę z rękoma skrzyżowanymi na brzuchu. Lubił obserwować ludzi. Mógł często powiedzieć o kimś więcej po pięciu minutach obserwacji niż po pięciu godzinach przesłuchania. Ich gesty; ich niespodziewane uśmiechy. Sposób, w jaki siedzieli sztywno albo w jaki się wiercili. Ludzie, którzy mówią prawdę, nie obgryzają po każdym zdaniu paznokci. Ludzie, którzy mówią prawdę, nie gapią się w sufit. Nigdy.

Jestem samoukiem. Lubię ludzi, którzy są samoukami. Są oryginalni.

Widzenie z wyprzedzeniem tego, co wydarzy się najbliższego poranka, było dla niej równie naturalne jak pamięć o tym, co wydarzyło się poprzedniego dnia nad ranem.

[...] duchy [...] nie mogą żyć w samotności. Straszą w domach, w których ktoś mieszka i jest świadomy ich obecności. Duchy straszą ludzi, a nie budynki.

Całe życie jest zagadką, [...]. Od początku do końca. Nie ma sensu zastanawiać się, co to wszystko oznacza. Jak powiedział Yeats, życie jest długim przygotowywaniem na coś, co nigdy się nie zdarzy.

Jeden z [...] pacjentów z amnezją powiedział kiedyś, że czuje się tak, jakby zapomniał, w którym miejscu czytał książkę, z tym że jednocześnie książka również gdzieś zniknęła.

Lepiej spóźnić się na tym świecie, niż przedwcześnie zjawić się na tamtym.

Każdy z nas ma swoją własną rzeczywistość albo nawet kilka i czasem trudno orzec, której należy się trzymać.

Sztuka wyprowadza cię na zewnątrz. Sztuka czyni cię normalnym, normalnym na duszy i na ciele.

[...] ludzie pozornie najlepiej nam znani sprawiają nam najprzykrzejsze niespodzianki.

Umarli zrobili już wszystko, co mieli do zrobienia. Możemy szanować ich osiągnięcia, ale jaki sens ma krytykowanie ich niepowodzeń, skoro już nigdy nie będą mieli okazji za nie przeprosić ani ich naprawić.

Żywym winniśmy szacunek, ale martwym wyłącznie prawdę.