Dante Alighieri

Pójdź ze mną, a ludzie niech mówią dalej.

W życia wędrówce, na połowie czasu,Straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi,W głębi ciemnego znalazłem się lasu.

Stęsknił się duch mój, że od lat tak wielaCudem jej wdzięków nie był czarowany: Cudem, co wabi i co onieśmiela,Więc gdy mi błysnął kształt jej ukochany, Przez moc tajemną, która od niej biła, Dawnej miłości poczułem kajdany.

Miłość, która porusza Słońce i inne gwiazdy.

Nie wiem, jak w one zaszedłem dzierżawy, Bo mną owładła senność jakaś dużaW chwili, gdy drogi zaniechałem prawej.

Nie mówmy o nich; popatrz i pójdź dalej.

Ty, który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją.

Nie ma dotkliwszej boleści

niźli dni szczęścia wspominać w niedoli.