Bhaktiwedanta Swami Prabhupada

Naszą życiową zasadą powinno być zmniejszanie materialnego odurzenia, które pogłębia tylko dezorientację co do prawdziwego celu życia. Ludzie tkwiący w głębokim złudzeniu w żaden sposób nie wejdą do królestwa Boga.

Czegóż więcej można chcieć? Małże morskie dostarczają pereł, których dawniej używano jako ozdób. Do tego samego celu służyły kamienie szlachetne, jedwab, złoto i srebro. Gdzie się podziało to wszystko? Pomimo rozwoju cywilizacji piękne dziewczęta, zamiast biżuterii ze złota, pereł czy klejnotów, noszą plastikowe bransoletki. Jaki pożytek przynoszą zatem przemysł i rzeźnie?

Śukadeva Gosvāmī jest jednym z dwunastu duchowych autorytetów, których powinniśmy słuchać (mahajano yena gatah sa panthah). Zaręcza, że jeśli będziemy praktykować służbę oddania, uwolnimy się od wszelkich materialnych zanieczyszczeń. A kiedy to nastąpi? Sadyaḥ. Od razu. Takim błogosławieństwem obdarza ruch świadomości Kṛṣṇy.

Czysty bhakta wstydzi się prosić Pana o cokolwiek dla siebie. Kto jednak ma rodzinę, ten z powodu przywiązania do niej bywa czasami zmuszony prosić Pana o łaskę.

Czynności duchowe są wszechdobre, a materialne są złe. Złem jest tak zwana moralność i dobro tego świata, podczas gdy w świecie duchowym nawet tak zwana niemoralność jest czymś pozytywnym. Musimy to zrozumieć. Tańczenie z cudzymi żonami w środku nocy to rzecz niemoralna, przynajmniej według norm kultury wedyjskiej. Zresztą do dziś w Indiach młoda kobieta nie otrzyma pozwolenia na to, by w środku nocy tańczyć z młodym mężczyzną. W Śrīmad-Bhāgavatam zaś czytamy, że pasterki z Vṛndāvany poszły tańczyć z Kṛṣṇą, kiedy tylko usłyszały dźwięk Jego fletu. Z materialnego punktu widzenia takie postępowanie jest naganne, lecz z duchowego jest przejawem najwyższej moralności.

W Bhagavad-gīcie Kṛṣṇa mówi: kaunteya pratijānīhi na me bhaktaḥ praṇaśyati. „Arjuno, obwieść światu, że mój bhakta nigdy nie ginie”. Ktoś mógłby zapytać, dlaczego Kṛṣṇa nie oznajmił tego sam? Gdyby zrobił to osobiście, można by powątpiewać w te słowa, gdyż Kṛṣṇa czasami nie dotrzymuje obietnic. Natomiast obietnica bhakty zawsze zostaje spełniona. Kṛṣṇa sam się o to troszczy, ponieważ kocha swoich wielbicieli.

Kṛṣṇa jest kompletny i niezależny. Dzięki różnorodnym mocom potrafi uczynić wszystko. Na początku Śrīmad-Bhāgavatam użyto słów abijñaḥ svarāṭ. Sva-rāṭ oznacza samowystarczalność i niezależność. Oto charakterystyczna cecha Boga. W dzisiejszych czasach pojawia się wiele samozwańczych inkarnacji, ale skoro tylko rozboli je ząb, wzywają na pomoc dentystę. Jeśli jesteś Bogiem, sam się wybaw. Dlaczego idziesz do lekarza? Tacy ludzie to nikczemnicy, którzy utrudniają szerzenie świadomości Kṛṣṇy. Cały świat jest nimi przeładowany, dlatego z woli Najwyższego czeka ich zagłada atomowa.

Dokąd przebywamy w świecie materialnym, dotąd będziemy doświadczać niedoli, gdyż taka jest natura tego miejsca. Mimo niedoli, powinniśmy troszczyć się o rozbudzenie w sobie świadomości Kṛṣṇy, tak abyśmy po porzuceniu ciała mogli powrócić do domu, do Boga.

Dobrobyt ludzkości zależy od darów natury, a nie od gigantycznych zakładów przemysłowych, produktów bezbożnej cywilizacji, niszczących w ludziach skłonność ku czemuś wyższemu. Im bardziej będziemy rozbudowywać uciążliwe zakłady przemysłowe, które wysysają z ludzi całą ich energię, tym większe będzie w społeczeństwie niezadowolenie.

Jedyna rzecz, która się liczy, to miłość do Kṛṣṇy (premā pumārtho mahān). Ludzie na ogół kroczą ścieżką religii (dharma), materialnego rozwoju (artha), przyjemności zmysłowych (kāma) i wyzwolenia (mokṣa). Caitanya Mahāprabhu nie dbał jednak o te cztery rzeczy. „Nie do tego powinniśmy w życiu dążyć” – powiedział. Prawdziwym celem życia jest miłość do Kṛṣṇy.

Możemy mieć wielu potężnych wrogów, pozostając jednak pod opieką Kṛṣṇy nie zaznamy krzywdy. Rakhe kṛṣṇa māre ke māre kṛṣṇa rakhe ke. „Nikt nie zdoła zabić tego, kogo Kṛṣṇa otoczył opieką i nikt nie obroni tego, kogo Kṛṣṇa zechce zabić”.

Gdy wszystko traci dla nas znaczenie i pozostaje nam tylko świadomość Kṛṣṇy, osiągamy najwyższą doskonałość. Dlatego pasterki z Vṛndāvany są tak wzniosłe. Nie mogły zapomnieć o Kṛṣṇie ani na chwilę. Kiedy Kṛṣṇa szedł do lasu z krowami i cielętami, pasterki czuły niepokój. „Kṛṣṇa spaceruje boso” – myślały. „Na ścieżce leżą kamienie i ciernie. Pewnie ranią Jego lotosowe stopy – tak miękkie, że gdy kładzie je na naszych piersiach, nawet one wydają się twarde”. Pochłonięte całkowicie tymi myślami płakały. Tak bardzo pragnęły ujrzeć Kṛṣṇę powracającego wieczorem do domu, że stały na ścieżce i wypatrywały Go. Na tym polega świadomość Kṛṣṇy.