Bhaktiwedanta Swami Prabhupada

Kto pragnie wiedzy, musi zwrócić się do prawdziwego autorytetu – mistrza duchowego. Oryginalnym mistrzem duchowym jest Kṛṣṇa. Obdarzył wiedzą Arjunę i przekazał ją Brahmie. Mówi o tym Śrīmad-Bhāgavatam (tene brahma hṛdā ya ādi-kavaye).

Według Bhāgavatam wszystko pochodzi od niezwykle rozumnej i doświadczonej osoby (abhijña), która przekazała wiedzę Brahmie, pierwszej stworzonej istocie (tene brahma hṛdā ya ādi-kavaye). Brahmā pochodzi z pierwotnego źródła i ma z nim kontakt. Nasza wiedza pochodzi od kogoś, z kim bezpośrednio obcujemy. Kiedy zaś Brahmā został stworzony, był sam. Skąd zatem miał wiedzę? Wyjaśnia to Bhāgavatam. Tene brahma hṛdā. Hṛdā znaczy „przez serce”. Najwyższa Osoba, Naddusza, przebywa w sercu każdej istoty, nie wyłączając Brahmy. Brahma znaczy „wiedza wedyjska”. Najwyższy Pan przekazał ją Brahmie przez serce.

Kṛṣṇa mówi: „Nie mam wrogów ani przyjaciół”. Na me dveṣyo 'sti na priyaḥ. Dveṣya znaczy „wróg”. Nienawidzimy wrogów i otaczamy serdecznością przyjaciół. Kṛṣṇa jest zaś absolutny i nawet gdy wydaje się być wrogo nastawiony do jakiegoś demona, jest jego przyjacielem. Kiedy zabija demona, unicestwia jego grzechy, dzięki czemu demon zostaje uświęcony i wtapia się w najwyższą bezosobową światłość (brahmajyoti).

Bhāgavatam opisuje źródło stworzenia, które powinno być przedmiotem naszych dociekań. Janmādy asya yataḥ. Oryginalnym źródłem stworzenia jest przyczyna stworzenia, utrzymania i zniszczenia. Nasze ciało urodziło się w pewnym momencie, żyje przez jakiś czas – dziesięć lat, pięćdziesiąt lub więcej – a następnie umiera. Skąd się wzięło i co się z nim stanie po śmierci? Nauka zna prawo zachowania energii. Ale co jest jej źródłem? Ma ona bowiem swe źródło (yato vā imāni bhūtāni jāyante) i ujawnia je Śrīmad-Bhāgavatam.

Pod wpływem ignorancji ludzie myślą, że fabryki zapewnią im szczęście. Czyżby? Ziemi nie brakuje, można więc uprawiać zboże dla siebie i mieć jedzenia pod dostatkiem. Fabryki nie wyprodukują zboża czy mleka. To z powodu uprzemysłowienia na świecie brakuje żywności. Kto ma produkować zboże, skoro wszyscy pracują w miastach wytwarzając śrubki i nakrętki? Rozwiązaniem problemów ekonomicznych jest proste życie i wzniosłe myślenie.

Pāndavowie mieli to nadzwyczajne szczęście, że byli całkowicie zdani na łaskę Pana. W świecie materialnym zależność od kogoś to najgorsze co nas może spotkać. Jednakże w przypadku transcendentalnej więzi z Panem całkowite zdanie się na Niego to największe szczęście. Materialna choroba polega właśnie na tym, że pragniemy zupełnej niezależności, na co nie pozwala nam okrutna natura materialna. Próby uniezależnienia się od jej surowych praw są siłą napędową całego świata materialnego i określa się je mianem postępu wiedzy doświadczalnej. Począwszy od Rāvaṇy, który chciał wybudować schody prowadzące na planety niebiańskie, a skończywszy na ludziach doby współczesnej, wszyscy usiłują pokonać prawa natury.

Tak zwana joga i medytacja to oszustwo, gdyż nie oferują żadnego zajęcia. W naszym ruchu każdy ma odpowiednie zajęcie. Wszyscy wstają wcześnie rano, aby wielbić Bóstwa. Przygotowują dla Kṛṣṇy wyśmienite potrawy, przystrajają świątynię, robią girlandy, wychodzą na ulice intonować i sprzedawać książki. Są zajęci przez dwadzieścia cztery godziny na dobę i dlatego mogą porzucić grzeszne życie. Jeśli dziecko wkłada coś do buzi, a my damy mu coś lepszego, wybierze to, co lepsze. W naszym ruchu oferujemy lepsze zajęcie, lepsze życie, lepszą filozofię, lepszą świadomość – wszystko lepsze. Dlatego ci, którzy podejmują służbę oddania, uwalniają się od grzechu i wznoszą do świadomości Kṛṣṇy.

Pan mówi, że należy zbliżyć się do Niego i powrócić do domu, do Boga. Na nieszczęście ludzie nie wiedzą, kim jest Bóg i czy mogą do Niego powrócić. Z tej racji są niczym zwierzęta. Modlą się o chleb powszedni, ale zapytani o Boga nie potrafią nic na Jego temat powiedzieć. Kogo więc proszą? Czy modlą się do powietrza? Jeśli przedkładam jakąś prośbę, musi istnieć adresat. Tymczasem ludzie nie mają pojęcia, do kogo ani gdzie tę prośbę skierować. Twierdzą, że Bóg jest w niebie. Ale na niebie jest także wiele ptaków. Czy one są Bogiem? Wiedza o Bogu jest niewielka lub żadna. Chociaż idee na temat Boga to brednie, ich pomysłodawcy pozują na uczonych, pisarzy i filozofów. Jedynymi prawdziwie wartościowymi książkami są pozycje w rodzaju Śrīmad-Bhāgavatam i Bhagavad-gīty.

Materialne ubóstwo jest pierwszą kwalifikacją bhakty. Kto nie ma niczego w tym świecie prócz Kṛṣṇy, jest zwany akiñcana, czyli „tym, kto stracił wszelkie dobra doczesne”. Dopóki mamy choćby najmniejsze złudzenie co do osiągnięcia materialnego szczęścia, dopóty musimy rodzić się w kolejnych ciałach. Natura jest tak łaskawa, że w zależności od tego, w jaki sposób chcemy cieszyć się tym światem, obdarzy nas stosownym ciałem. Dzieje się to oczywiście pod nadzorem Pana. Pan przebywa w każdym sercu, wie zatem o wszystkim. Wie, że nadal pragniemy rzeczy materialnych i dlatego da nam następne materialne ciało. Kṛṣṇa chce, abyśmy w pełni doświadczyli, że zdobycze materialne nigdy nie przyniosą nam szczęścia.

Pewien rosyjski profesor powiedział mi, że wszystko skończy się wraz z końcem ciała. Uważa tak, choć jest sławnym uczonym. Tacy ludzie pozują na uczonych i filozofów, lecz naprawdę zwodzą tylko innych. Bardzo nas to martwi. Dlatego poprosiłem członków naszego ruchu, by rzucili wyzwanie tym draniom i pokonali ich. Ludzie nie powinni myśleć, że bhaktowie Kṛṣṇy są sentymentalistami. Wprost przeciwnie, bhaktowie to najwięksi filozofowie i uczeni.

Brahmajyoti to jeden z trzech aspektów Prawdy Absolutnej.

Cóż jest trudnego w zrozumieniu Boga? Człowiek przy zdrowych zmysłach, o głowie nie wypełnionej nieczystościami, dostrzeże Boga na każdym kroku. Pan oznajmia: