Annie Proulx

Przychodzą takie dni, kiedy po prostu nie opłaca się wstawać.

Stawiamy czoło paskudnym rzeczom, ponieważ nie możemy przejść obok nich obojętnie albo zapomnieć.

Tak jakbyś czuł, że to wszystko, na co zasługujesz. I im jest gorzej, tym prawdziwsze ci się to wydaje, że musiało ci się to przydarzyć albo wszystko byłoby zupełnie inaczej. Rozumiesz, co mam na myśli?

Między tym, co wiedział, a tym, w co starał się wierzyć, istniał pewien rozziew, ale nic na to nie można było poradzić, a jeśli nie można czegoś zmienić, trzeba z tym żyć.

Nie ma sensu mieszać łez z piwem.

(...) bankierzy powinni być geniuszami, a wcale tak nie jest. To największe matoły na świecie.

A czy wobec siebie nie postępuje podobnie? Wypływa w morze, które pochłonęło jego ojca, dziadka, dwóch braci, najstarszego syna i prawie uśmierciło najmłodszego. Takie postępowanie przytępia ból, ponieważ dostrzegasz, że twoja sytuacja nie jest wyjątkowa, że inni cierpią tak samo jak ty. W tym starym powiedzeniu, że niedola lubi towarzystwo, jest trochę prawdy. Łatwiej jest umrzeć, widząc, że dookoła inni też umierają.

O niczym nie decydujemy, robimy, co nam każą i kiedy nam każą. Żyjemy według zasad określanych gdzie indziej przez sukinsynów, którzy nie mają pojęcia o miejscu, w którym żyjemy.

(...) jak się czegoś boimy, to często złościmy się na to.

Przecież wszystko umiera (…). Życie niesie z sobą stratę i smutek.

Wiedziałem też, że jestem stworzony do wielkich rzeczy. Ale jak zacząć? Jak wyrwać się, żeby zacząć?

Nigdy nikomu nie mów, że przynosi sztorm. To najgorsze, co możesz powiedzieć.