Amélie Nothomb

O jedenastej otworzyła butelkę veuve-clicquot. Pierwsze łyki napełniły mnie paraliżującą rozkoszą. Należało nic nie mówić i zamknąć oczy; całym swym jestestwem chłonąć tę rozkosz. (…) Jest taki moment między piętnastym a szesnastym łykiem szampana, kiedy każdy czuje się arystokratą. Moment ten uchodzi uwagi gatunku ludzkiego z przyziemnej przyczyny: ludziom tak spieszno osiągnąć szczyt upojenia…

Powiedzenie komuś, że to już koniec, jest brzydkie i fałszywe. Nawet kiedy już o kimś nie myślimy, nadal pozostaje w nas obecny. Istota, która się dla nas liczyła, liczyć się będzie zawsze.

Ludzie w gruncie rzeczy nie czytają; albo jeśli czytają, nie rozumieją, albo jeśli zrozumieli, zapominają.

Miłość nie ma żadnego sensu i właśnie dlatego jest święta.

Ucieczka jest niezbyt chwalebna? A przecież to lepsze niż dać się złapać. Jedyny dyshonor to nie być wolnym.

Pisarstwo zaczyna się tam, gdzie kończy się słowo – to wielka tajemnica, owo przejście od niewypowiedzianego do wypowiedzi. Słowo pisane i słowo mówione biegną własnym, nieprzecinającym się torem.

Kontynenty posiadają linię działu wód, tajemnicze miejsce, poczynając od którego rzeki postanawiają popłynąć na wschód lub na zachód, na północ lub na południe. Ciało ludzkie posiada geografię jeszcze bardziej tajemniczą, linię działu szampana, od której złocisty trunek przestaje płynąć ku inteligencji, tylko rozlewa się ku obszarom wielkiego bezsensu.

Ręka służy do uzyskania orgazmu. To ogromnie ważne. Jeśli pisarz nie doznaje rozkoszy, powinien natychmiast zarzucić pisanie. Pisać i nie czerpać z tego rozkoszy cielesnej – to amoralne.

Nie spotka pan nigdy dwóch kobiet toczących z sobą zdrową walkę na pięści czy bodaj solidnie sobie urągających. Wśród nich triumfują podstępne ciosy, drobne świństwa, które ranią boleśniej niż prawy prosty w szczękę.

Świat roi się od zbrodniarzy, to znaczy ludzi bez oporów zapominających o tych, których, jak utrzymują, kiedyś kochali.