[…] wielkie nieszczęścia, już dzięki swemu trwaniu, są monotonne. — Albert Camus

Miłość bowiem żąda odrobiny przyszłości.

W sercach wszystkich było tylko miejsce na bardzo starą i bardzo posępną nadzieję, tę właśnie, która nie pozwala ludziom poddać się śmierci i nie jest niczym innym, jak upieraniem się przy życiu.

Ale w miarę czekania przestaje się już czekać.