William Gibson

Podobno przyrządzała własne nowotwory dla ludzi którzy weszli jej w drogę; barokowe indywidualne odmiany, zabijające przez cale lata. Wiele rzeczy opowiadano o Chrom, a żadna nie dodawała odwagi.

Włamywacz naruszający wszechobecny elektroniczny system nerwowy ludzkości, popychający dane i kredyt w ciasnej matrycy, monochromatycznej nonprzestrzeni, gdzie jedynymi gwiazdami są gęste skupiska informacji, a wysoko nad nimi płoną korporacyjne galaktyki i zimne ramiona spiralne systemów wojskowych.

Jeśli Bóg stworzył coś lepszego, zatrzymał to dla siebie.

Spryciarze wśród dzisiejszych muzyków umieszczają nowe kompozycje w sieci, jak pasztet do ostygnięcia na parapecie, i czekają, aż jacyś anonimowi muzycy dokonają przeróbek. (…) Proces twórczy nie dokonuje się już w głowie jednostki, jeśli kiedykolwiek tak było. Dzisiaj wszystko jest do pewnego stopnia odbiciem czegoś innego.

Zawsze trzeba zostawić miejsce na przypadki, utrzymywał Win. Jeśli myślisz inaczej, uważasz, że wszystko jest tylko częścią powszechnego spisku, masz ciężką apofenię. Gdy już cieszysz się symetrią swojej wizji, to niemal na pewno grozi ci, iż przegapisz autentyczny ślad, zawsze mniej symetryczny, mniej doskonały, tyle że na pewno prawdziwy.

Zakopcie mnie twarzą do ziemi, żeby świat mógł pocałować mnie w dupę.

Dwa razy przymierz, zanim raz utniesz.

Przypominał rekombinowaną DNA z eksperymentu, którego celem było wyhodowanie człowieka do szybkościowego rycia tuneli.

W epoce niezbyt kosztownego piękna, jego brzydota miała w sobie coś z symbolu.

Cyberprzestrzeń. Mimowolna halucynacja doświadczana każdego dnia (…). Graficzny obraz danych, wyabstrahowanych z banków każdego komputera ludzkiej domeny. Niewyobrażalna złożoność. Linie światła sięgającego nie-przestrzeni umysłu, roje i konstelacje danych. Jak światła miasta, milknące w oddali…