Nikt nie spodziewa się rzezi. Notatki korespondenta wojennego

Pocieszam, jak mogę, ale nie mogę wiele. Budionnowsk, Pierwomajskoje, Dubrowka – te elitarne oddziały antyterrorystów zawsze likwidowały zamachowców kosztem zakładników. Co mogę powiedzieć tym kobietom wpatrzonym w opancerzonych żołnierzyków jak w zbawców świata?

Human Aid dla muzułmańskiej ludności Afganistanu: w hermetycznych opakowaniach marynowana wieprzowina.

Huk pocisków, które jeszcze przed chwilą spadały jak krople deszczu na pobliskie wzgórza i rozrywały się kilkadziesiąt metrów od nas, nagle milknie. Wystarczy jednak wyłączyć kamerę, by kanonada artyleryjska powtarzała się ze zdwojoną siłą. Już nikt nie wie, kto do kogo strzela.

Wycieńczeni zakładnicy zapadli w śpiączkę – stu dwudziestu dziewięciu nie udało się odratować. Dlaczego? Nikt nie wiedział, czego użył specnaz; karetki i szpitale były nieprzygotowane; za mało było obsługi medycznej; zbyt wielu skorumpowanych i bezradnych polityków chciało pokazać się przed kamerą.

Radujew potknął się jednak o upór dowódców rosyjskich, którzy pamiętali poprzednie upokorzenia i postanowili zrealizować inny scenariusz, który wkrótce stanie się normą. Mówiąc krótko: likwidacja terrorystów za cenę życia zakładników.

We wrześniu 1993 abchaskie oddziały odbijają Suchumi. Miasto jest zmasakrowane, ale wolne. Rozpoczyna się likwidacja kolaborantów. Nie ma litości, kaukaskie wojny pozbawione są miłosierdzia.