Tomasz Mann

[...] dzień bez tytoniu byłby dla mnie szczytem szarzyzny [...].

Nie pojmuję, jak można nie palić; kto nie pali, dobrowolnie pozbawia się [...] najlepszej cząstki życia, a w każdym razie wielkiej przyjemności!

W muzyce jest coś, co nasuwa poważne obawy; [...] jest politycznie podejrzana.

[...] każde słowo wychodzi z jego ust tak okrągłe i apetyczne, że kiedy go słucham, przychodzą mi wciąż na myśl świeże bułeczki.

[...] ujemny wpływ, jaki duch czasu wywiera na osobiste życie człowieka, może rozciągnąć się na jego stronę fizyczną.

Człowiek nie żyje wyłącznie swoim życiem osobistym, jako jednostka, ale świadomie lub nieświadomie, również życiem swojej epoki i swojego pokolenia.

Hans Castorp nie był ani geniuszem, ani głupcem, a jeżeli dla jego określenia unikamy słowa „przeciętny”, to czynimy to [...] z szacunku dla jego losu, któremu skłonni jesteśmy przypisać pewne ponadosobowe znaczenie.

Dzieci i wnuki przypatrują się, ażeby podziwiać, a podziwiają, aby się uczyć i kształcić w sobie to, co drzemie w nich jako odziedziczone cechy.

[...] myśl, że oto coś dobiega kresu, że coś ubożeje, przyprawiła go o lekki zawrót głowy [...].

Dwa dni podróży oddalają człowieka [...].