Stephenie Meyer

Cała Renée, pomyślałam, kręcąc głową. Zapominając w ekscytacji o swoim lęku wysokości, zapisała się na kurs spadochroniarski i uświadomiła sobie, że ma problem dopiero wtedy, kiedy wyskoczyła z samolotu doczepiona do instruktora.

Nie miałam zielonego pojęcia, jak się uwodzi mężczyznę. Na pewno nie jąkając się i pocąc ze zdenerwowania.

– Pewnie to znaczy, że coś jest nie tak z moim mózgiem.

– To chyba oczywiste dla każdego, kto cię zna – zażartował.

Pomyślałem sobie – ciągnął – że nada się na symbol mojej osoby, bo jest takie twarde i zimne. – Zaśmiał się. – A w słońcu, tak jak ja, mieni się wszystkimi kolorami tęczy.

– Zapomniałeś o najbardziej oczywistej cesze, która was łączy – wtrąciłam. – Jest piękne.

– Moje własne serce jest równie ciche – stwierdził. – I tak, jak to tu, należy do ciebie.

– Powinnam cię przeprosić, ale wcale nie jest mi przykro.

– A mi powinno być przykro, że tobie nie jest przykro, ale też nie jest mi przykro.

– I jak ci poszło na egzaminach? – spytał mnie po drodze.

– Historia była łatwa, ale nie jestem pewna co do matmy. Wydawało mi się, że to, co piszę, ma sens, a to chyba zły znak.

– Jak to jest… chodzić z wampirem?

Wywróciłam oczami.

– To supersprawa.

– Ale tak na serio… Nie boisz się, że… no wiesz. Nie żyjesz w ciągłym napięciu?

– Nie. (…)

– Masz jeszcze jakieś pytania?

– A czy ty… czy wy… całujecie się czasami?

Parsknęłam śmiechem

– Tak.

Wzdrygnął się.

– O gustach się nie dyskutuje.

– Ale… Nie przeszkadzają ci jego kły?

Uderzyłam go w ramię, mocząc go pianą.

– Głupek! Dobrze wiesz, że Edward nie ma żadnych kłów!

– Przy tobie może nie ma.

– Bello – zamruczał mi do ucha Edward swoim aksamitnym barytonem. – Czy mogłabyś być tak miła i przestać próbować się rozebrać?

– Sam chcesz to zrobić? – spytałam zdezorientowana.

– Nie dziś wieczór – odpowiedział łagodnie.

– Co? Przecież ja mam 18 lat!

– A ja prawie 110. Czas się ustatkować.

– Boże! – Wykrzyknęłam.

– Co?

– Och… Nic. Wszystko.

– Co dokładnie? – spytał, spięty.

– Ty mnie kochasz!

– Mogę się tym zająć – odpowiedział na moje nieme pytanie. żałowałam, że

nie widzę wyrazu jego twarzy. – Możesz być pewna, że nie stracę nad sobą

kontroli.

– Szwetnie – wymamrotałam, mając nadzieję, że mówię dostatecznie

wyraźnie. Nie było to łatwe w kleszczach palców Edwarda.

– Nie tak szybko – wycedził. – To nie musi stać się dziś.

– Chcę, żebyś trzymała się od niego z daleka, Bello. Nie ufam mu. To kawał drania. Nie pozwolę, żeby znowu cię skrzywdził.

– Okej – odparłam, wzruszając ramionami.

– Och. – Ojciec zaniemówił na chwilę. Podrapał się po głowie. – Sądziłem, że będziesz się stawiać.

– Ależ będę – oznajmiłam, patrząc mu prosto w oczy. – Okej, czyli „Okej, to się wyprowadzę”.