Stephenie Meyer

– Czasami wydaje mi się, że wolisz, kiedy jestem wilkiem.

– Czasami też mi się tak wydaje. To chyba ma coś wspólnego z tym, że nie możesz wtedy mówić.

– Błagam! – syknął Edward znienacka – Daruj sobie!

– Co? – spytał Jacob szeptem, zdziwiony.

– Może byś tak chociaż spróbował kontrolować swoje myśli, co?

Był naprawdę rozgniewany.

– Nikt ci nie każe podsłuchiwać – burknął mój przyjaciel, ale wyraźnie się zawstydził. – Wynocha z mojej głowy.

– Wierz mi, chciałbym się wyłączyć, ale nawet nie wiesz, jak głośno wykrzykujesz te swoje fantazje.

– Postaram się myśleć ciszej – obiecał Jacob z przekąsem.

– Nie zabiję cię teraz tylko dlatego, że Bella wpadłaby w rozpacz.

(…)

– Ale jeśli jeszcze kiedykolwiek dostarczysz ją do domu kontuzjowaną – i wszystko mi jedno, czyja to będzie wina: czy po prostu się potknie, czy spadnie na nią meteoryt – jeśli jeszcze raz przywieziesz ją w gorszym stanie niż ten, w jakim do ciebie pojechała, to przyrzekam, że już następnego dnia będziesz biegał po lesie na trzech łapach. Rozumiesz mnie, kundlu?

(…)

– A jeśli jeszcze raz ją pocałujesz – ciągnął Edward – to, gdy tylko się o tym dowiem, złamię ci w jej imieniu szczękę.

– Co, jeśli sama będzie tego chciała? – spytał Jacob arogancko.

(…)

– Jeśli zrobi to z własnej woli, nie będę miał prawa się wtrącać. Tylko jedna mała rada: zaczekaj, aż cię sama o to poprosi, bo z odczytywaniem mowy ciała nie jest chyba u ciebie najlepiej.

– Miło wreszcie się do czegoś przydać. Nawet nie wiesz, jakie to irytujące – to, że nie mam odpowiednich wizji. Czuję się taka bezużyteczna. Taka… normalna.

Wzdrygnęła się, wymawiając to słowo.

– Tak – przyznałam z sarkazmem – nie mam pojęcia, jak to jest być normalną. Brr… Szczerze ci współczuję.

– Pokłóciliście się?

(…)

– Nie, nie kłóciliśmy się. Prawie wcale. A dlaczego pytasz?

– Zaciekawiło mnie tylko, z jakiego powodu dźgnęłaś go nożem. Ale jak dla zabawy, to nie ma sprawy.

(…)

– To nie ja go dźgnęłam – wyjaśniłam. – Sam się niechcący skaleczył. Pomagał mi wycierać naczynia

Edward zachichotał,

– Jaka szkoda.

– Zachowuj się – ostrzegłam go.

– Naprawdę się cieszę, że Edward cię nie zabił – wyznał mi Emmett.

– Dzięki tobie zawsze się coś dzieje.

– Czyżbyś się znowu potknęła, Bello? – spytał.

Zmroziłam go wzrokiem.

– Nie, Emmett. Tym razem dałam wilkołakowi w twarz.

Na chwilę zbiłam go z pantałyku, ale zaraz wybuchnął tubalnym śmiechem.

– (…) Gdybyś nie był moim naturalnym wrogiem i nie próbował mi wykraść sensu mojego istnienia, mógłbym cię nawet polubić.

– Kto wie… Gdybyś nie był odrażającym wampirem, który zamierza wyssać życie z dziewczyny, którą kocham… Nie, chyba nawet to by nie pomogło.

Mimo to sięgnął jednocześnie do tylnej kieszeni dżinsów i wyciągnął z niej zawiązany rzemieniem, luźno pleciony woreczek z wielobarwnego materiału. Położył mi go na dłoni.

– Jest śliczny – powiedziałam. – Dziękuję.

Westchnął.

– Bella, prezent jest w środku.

– Uderzyłam Jacoba – wyjaśniłam.

– Ach, tak. No to dobrze. – Wydawał się być jeszcze bardziej zadowolony niż Charlie. – Szkoda tylko, że zrobiłaś sobie przy tym krzywdę.

– Szkoda tylko, że jemu nie zrobiłam przy tym krzywdy.

– Tym to już ja się zajmę – zaoferował się.

– Miałam nadzieję, że tak powiesz.

– Uderzyłam Jacoba.

– Ach, tak. To dobrze. – Wydawał się być jeszcze bardziej zadowolony niż Charlie. – Szkoda tylko, że zrobiłaś sobie przy tym krzywdę.

– Renée nie przekonała cię do studiów na University of Florida?

– Próbowała, ale wolę pić wodę, niż ją wdychać.