Zaćmienie

– Deszcz to pestka – mruknęłam. – Tyle że musimy się stąd wynosić, a skoro tak, to już niedługo będziemy musieli coś załatwić, coś bardzo nieprzyjemnego i być może nawet wysoce niebezpiecznego.

Zaniepokojony, otworzył szeroko oczy.

– Dzięki Bogu, nawet kula z policyjnego rewolweru nie zrobi ci krzywdy. – Westchnęłam. – Podskoczymy po pierścionek, a potem pojedziemy do domu. Co tak na mnie patrzysz? Pora powiadomić Charliego.

Moja mina go rozbawiła.

– Niebezpieczna misja, mówisz? – Sięgnął do kieszeni spodni. – Przynajmniej nie będziemy musieli nadrabiać drogi.

Mój pierścionek zaręczynowy po raz drugi został wsunięty mi na palec strony lewej dłoni – tam gdzie miał pozostać na całą wieczność.

– Znasz tę historię z Biblii? – spytał znienacka, wciąż wczytując się w pusty sufit. – Tę z królem i dwiema kobietami, które kłócą się o dziecko?

– Jasne. Król Salomon.

– Zgadza się, król Salomon. – powtórzył. – Rozkazał rozciąć dziecko na pół… ale to był tylko taki test. Żeby zobaczyć, kto odstąpi swoją część, byle tylko ocalić malucha.

– Tak, pamiętam.

Spojrzał wreszcie na mnie.

– Bella, już cię nie będę próbował rozciąć na pół.

– To jak mam zareagować, na to co się stało?

– Chcę, żebyś wykrzyczał mi w twarz wszystkie wyzwiska, jakie ci tylko przyjdą do głowy, w każdym języku, który znasz. Chcę, żebyś powiedział mi, że się mnie brzydzisz i chcesz mnie rzucić, a ja padnę ci do stóp i będę się czołgać, i błagać cię, żebyś został.

Westchnął.

– Wybacz, ale nie spełnię twojej prośby.

– To przynajmniej przestań mnie pocieszać. Pozwól mi cierpieć. Zasłużyłam sobie na to.

– Nie ma mowy.

Pokiwałam głową.

– Wiesz co, masz rację. Bądź dalej taki miły. Tak chyba jest jeszcze gorzej.

Ucichł na chwilę. (…) Czekałam na to, co powie. Jego głos przeszedł w szept:

– W odróżnieniu od Jacoba, ja potrafię być szlachetny, Bello. Nie zamierzam zmuszać cię do tego, żebyś wybierała pomiędzy nami dwoma. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Weź ze mnie, co tylko chcesz, albo i nic, jeśli tylko taka jest twoja wola. Nie czuj się do niczego zobowiązana, kiedy będziesz podejmować decyzję.

– Nie mówię, że to nie była najlepsza noc w moim życiu, tylko że się nie wyspałem. Myślałem już, że Bella nigdy nie przestanie, tyle nadawała.

Skrzywiłam się, zachodząc w głowę, co też mogłam wygadywać przez sen. Na samą myśl o niektórych możliwościach przechodziły mnie ciarki.

– Cieszę się, że ci się podobało – oświadczył Edward. Jacob otworzył oczy.

– A tobie nie? – spytał ze złośliwym uśmieszkiem.

– Najgorsza noc mojego życia to nie była, jeśli na to liczyłeś.

– Ale z pierwszej dziesiątki już tak, co?

W zadowoleniu mojego przyjaciela było coś perwersyjnego.

– Być może.

Usatysfakcjonowany Jacob przymknął powieki.

– Jednakże – ciągnął Edward – gdybym mógł zamienić się wczoraj z tobą miejscami, nie byłaby to, bynajmniej, jedna z dziesięciu najlepszych nocy w moim życiu.

Jacob spojrzał na niego spode łba, po czym usiadł sztywno, napinając mięśnie.

– Co wygadywałam przez sen dzisiaj w nocy? – wyszeptałam nieśmiało.

Wzruszył tylko ramionami. Skrzywiłam się.

– Aż tak było źle?

– Nie, nie.

Westchnął.

– Powiedz mi, proszę.

– Głównie powtarzałaś moje imię, jak ci się to często zdarza.

– No to ujdzie – przyznałam, mając się jednak na baczności.

– Ale pod koniec zaczęłaś mamrotać coś w rodzaju „Och, Jacob. Gdzie jest mój Jacob”. -Edward mówił szeptem, ale i tak słyszałam w jego głosie ból. – Cóż, twój Jacob był wniebowzięty.

– On jest dla ciebie jak narkotyk. – Nie wypominał mi tego, po prostu stwierdził fakt. – Widzę, że nie potrafisz już bez niego żyć. Już za późno. Związek ze mną byłby dla ciebie o wiele zdrowszy. Nie byłbym twoim narkotykiem, tylko twoim powietrzem, twoim słońcem.

Kącik moich ust drgnął w smutnym półuśmiechu.

– Wiesz, że nawet kiedyś tak o tobie myślałam? Że jesteś moim słońcem, moim osobistym słońcem? Odganiałeś dla mnie chmury.

Westchnął.

– Z chmurami sobie radzę, ale nie mogę walczyć z zaćmieniem.

– Ale wyjść byś mógł – zapewnić nam odrobinę prywatności.

– Jacob, czy mam pomóc ci zasnąć? – zaoferował Edward.

– Spróbować zawsze warto – mruknął mój przyjaciel, niezrażony. – Ciekawe, kto by wtedy wyszedł?

– Te, wilk, nie podjudzaj mnie. Moja cierpliwość kiedyś się skończy.

– Nie mogłem pozwolić ci wyjechać samej. Z twoim pechem nawet czarna skrzynka samolotu by się nie zachowała.

– Śpij, skarbie. Niech ci się przyśni coś miłego. I nie przejmuj się – tylko ty obudziłaś moje serce. Już zawsze będzie należeć tylko do ciebie. Śpij, moja jedyna miłości.

– Nienawidzę cię, Black.

– To dobrze. Zawsze to jakieś gorące uczucie.

– Ja ci dam gorące uczucie! Zamorduję cię w afekcie, ot co!

– Same widzicie – powiedziałam na głos (było ze mną naprawdę niedobrze, skoro mówiłam do przedmiotów). – To wcale nie jest takie straszne, prawda?

(…)

Nadal było stosunkowo wcześnie, postanowiłam jednak wyjść z domu jak najszybciej – zanim przedmioty miały zacząć odpowiadać na moje pytania.

– Co z nią? – zaniepokoił się Charlie.

– Chyba złamała jakąś kość w dłoni.

(…)

– Jak? – spytał Charlie. – Gdzie?

(…) Jacob zachichotał.

– Uderzyła mnie.

Charlie też zachichotał. (…)

– Czemu cię uderzyła?

– Bo ją pocałowałem – wyznał Jacob śmiało.

– Punkt dla ciebie – pogratulował mu Charlie.

– I jak tam? – spytał, szczerząc zęby w uśmiechu.

Wywróciłam oczami.

– Stara bieda.

– No tak – zgodził się. – Usiłuje cię zabić banda wampirów. Normalka.

– Normalka.

– Martwisz się o nią? – spytałam.

– Eee…

Nie był skłonny udzielić mi odpowiedzi.

– Wyjawisz mi, co zrobiła, żeby zagłuszyć przed tobą swoje myśli?

Rzucił mi podejrzliwe spojrzenie.

– Tłumaczyła słowa do „Glory, glory, hallelujah” na arabski. A kiedy skończyła zaczęła od początku, tylko że przeszła na koreański język migowy.

Zaśmiałam się nerwowo.

– Co jak co, ale to musiało się sprawdzić.

– Alice powiedziała mi, że widziała w swoich wizjach Carlisle’a i jego rodzinę. Nie wierzyłem, że można być wampirem i funkcjonować w taki sposób, ale udzielił mi się jej optymizm. No i poszliśmy do nich dołączyć.

– Tak, Tak. A oni o mało nie umarli ze strachu – wtrącił Edward zanim jego brat zaczął kolejne zdanie. – Sama pomyśl, Bello, jak to wyglądało. Mnie i Emmetta nie ma w domu, bo jesteśmy akurat na polowaniu, a tu ładuje im się do domu dwójka obcych wampirów: facet cały pokryty bliznami i jakiś narwany chochlik, który zna imiona domowników i wiele innych szczegółów, i dopytuje się, który pokój może zająć! Kiedy wróciłem, wszystkie moje rzeczy były w garażu!

Alice wzruszyła ramionami.

– Z twojego pokoju był najładniejszy widok.

– Spróbuj się rozluźnić – doradził mi, czując, że znowu mam atak drgawek. – Rozgrzejesz się w okamgnieniu. Oczywiście najlepiej byłoby, gdybyś wyskoczyła z ciuchów.

Edward warknął.

– To potwierdzone naukowo – Zaczął się bronić Jacob. – Jedna z podstawowych zasad survivalu.

Jak on na nią patrzył! Jak ozdrowiały ślepiec, który zobaczył słońce! Jak kolekcjoner sztuki, który odkrył nieznany nikomu szkic da Vinci! Jak młoda matka przyglądająca się noworodkowi!

– Zaskrzypiały otwierane drzwiczki i Edward mocno mnie przytulił. W pierwszy odruchu chciałam go odepchnąć, bo niewielka cząstką mnie – niewielka, ale z minuty na minutę coraz bardziej się awanturująca – pragnęła przytulać się do kogoś zupełnie innego. I tak do bólu dołączyły świeże wyrzuty sumienia.

Zaopiekuj się moim sercem – zostawiłem je przy tobie.

– Isabello Swan?

(…)

– Przyrzekam kochać cię przez całą wieczność – każdego dnia wieczności z osobna. Czy wyjdziesz za mnie?

Chciałam mu powiedzieć wiele rzeczy, z których część nie byłaby wcale miła, a inne z kolei zawierałyby tyle przesłodzonych wyrażeń, że pewnie samego Edwarda zaskoczyłabym swoim romantyzmem. Żeby się nie skompromitować w żaden z tych dwóch sposobów, szepnęłam:

– Tak.

– A jeśli jeszcze raz ją pocałujesz – ciągnął Edward – to, gdy tylko się o tym dowiem, złamię ci szczękę w jej imieniu.

– Rozwiązanie słuszne to nie zawsze rozwiązanie oczywiste. A czasami coś, co jednym wydaje się słuszne, innych rani.

– Ja w tym konflikcie nie będę brać udziału. Jestem państwem neutralnym. Jestem Szwajcarią. Wasze pakty, wasze spory mnie nie dotyczą, zrozumiano? Jacob jest dla mnie członkiem rodziny, a ty... ty jesteś miłością mojego życia, i to życia, które zamierzam przedłużyć w nieskończoność. Nie obchodzi mnie, kto z moich najbliższych jest wampirem, a kto wilkołakiem. Jeśli o mnie chodzi, Angela może okazać się czarownicą.

Przypatrywał mi się w milczeniu, ściągając brwi.

– Jestem Szwajcarią – powtórzyłam z naciskiem.

– Czasami wydaje mi się, że wolisz, kiedy jestem wilkiem.

– Czasami też mi się tak wydaje. To chyba ma coś wspólnego z tym, że nie możesz wtedy mówić.

– Błagam! – syknął Edward znienacka – Daruj sobie!

– Co? – spytał Jacob szeptem, zdziwiony.

– Może byś tak chociaż spróbował kontrolować swoje myśli, co?

Był naprawdę rozgniewany.

– Nikt ci nie każe podsłuchiwać – burknął mój przyjaciel, ale wyraźnie się zawstydził. – Wynocha z mojej głowy.

– Wierz mi, chciałbym się wyłączyć, ale nawet nie wiesz, jak głośno wykrzykujesz te swoje fantazje.

– Postaram się myśleć ciszej – obiecał Jacob z przekąsem.

– Nie zabiję cię teraz tylko dlatego, że Bella wpadłaby w rozpacz.

(…)

– Ale jeśli jeszcze kiedykolwiek dostarczysz ją do domu kontuzjowaną – i wszystko mi jedno, czyja to będzie wina: czy po prostu się potknie, czy spadnie na nią meteoryt – jeśli jeszcze raz przywieziesz ją w gorszym stanie niż ten, w jakim do ciebie pojechała, to przyrzekam, że już następnego dnia będziesz biegał po lesie na trzech łapach. Rozumiesz mnie, kundlu?

(…)

– A jeśli jeszcze raz ją pocałujesz – ciągnął Edward – to, gdy tylko się o tym dowiem, złamię ci w jej imieniu szczękę.

– Co, jeśli sama będzie tego chciała? – spytał Jacob arogancko.

(…)

– Jeśli zrobi to z własnej woli, nie będę miał prawa się wtrącać. Tylko jedna mała rada: zaczekaj, aż cię sama o to poprosi, bo z odczytywaniem mowy ciała nie jest chyba u ciebie najlepiej.

– Miło wreszcie się do czegoś przydać. Nawet nie wiesz, jakie to irytujące – to, że nie mam odpowiednich wizji. Czuję się taka bezużyteczna. Taka… normalna.

Wzdrygnęła się, wymawiając to słowo.

– Tak – przyznałam z sarkazmem – nie mam pojęcia, jak to jest być normalną. Brr… Szczerze ci współczuję.

– Pokłóciliście się?

(…)

– Nie, nie kłóciliśmy się. Prawie wcale. A dlaczego pytasz?

– Zaciekawiło mnie tylko, z jakiego powodu dźgnęłaś go nożem. Ale jak dla zabawy, to nie ma sprawy.

(…)

– To nie ja go dźgnęłam – wyjaśniłam. – Sam się niechcący skaleczył. Pomagał mi wycierać naczynia

Edward zachichotał,

– Jaka szkoda.

– Zachowuj się – ostrzegłam go.

– Naprawdę się cieszę, że Edward cię nie zabił – wyznał mi Emmett.

– Dzięki tobie zawsze się coś dzieje.

– Czyżbyś się znowu potknęła, Bello? – spytał.

Zmroziłam go wzrokiem.

– Nie, Emmett. Tym razem dałam wilkołakowi w twarz.

Na chwilę zbiłam go z pantałyku, ale zaraz wybuchnął tubalnym śmiechem.

– (…) Gdybyś nie był moim naturalnym wrogiem i nie próbował mi wykraść sensu mojego istnienia, mógłbym cię nawet polubić.

– Kto wie… Gdybyś nie był odrażającym wampirem, który zamierza wyssać życie z dziewczyny, którą kocham… Nie, chyba nawet to by nie pomogło.

Mimo to sięgnął jednocześnie do tylnej kieszeni dżinsów i wyciągnął z niej zawiązany rzemieniem, luźno pleciony woreczek z wielobarwnego materiału. Położył mi go na dłoni.

– Jest śliczny – powiedziałam. – Dziękuję.

Westchnął.

– Bella, prezent jest w środku.

– Uderzyłam Jacoba – wyjaśniłam.

– Ach, tak. No to dobrze. – Wydawał się być jeszcze bardziej zadowolony niż Charlie. – Szkoda tylko, że zrobiłaś sobie przy tym krzywdę.

– Szkoda tylko, że jemu nie zrobiłam przy tym krzywdy.

– Tym to już ja się zajmę – zaoferował się.

– Miałam nadzieję, że tak powiesz.

– Uderzyłam Jacoba.

– Ach, tak. To dobrze. – Wydawał się być jeszcze bardziej zadowolony niż Charlie. – Szkoda tylko, że zrobiłaś sobie przy tym krzywdę.

– Renée nie przekonała cię do studiów na University of Florida?

– Próbowała, ale wolę pić wodę, niż ją wdychać.

Cała Renée, pomyślałam, kręcąc głową. Zapominając w ekscytacji o swoim lęku wysokości, zapisała się na kurs spadochroniarski i uświadomiła sobie, że ma problem dopiero wtedy, kiedy wyskoczyła z samolotu doczepiona do instruktora.

Nie miałam zielonego pojęcia, jak się uwodzi mężczyznę. Na pewno nie jąkając się i pocąc ze zdenerwowania.

– Pewnie to znaczy, że coś jest nie tak z moim mózgiem.

– To chyba oczywiste dla każdego, kto cię zna – zażartował.

Pomyślałem sobie – ciągnął – że nada się na symbol mojej osoby, bo jest takie twarde i zimne. – Zaśmiał się. – A w słońcu, tak jak ja, mieni się wszystkimi kolorami tęczy.

– Zapomniałeś o najbardziej oczywistej cesze, która was łączy – wtrąciłam. – Jest piękne.

– Moje własne serce jest równie ciche – stwierdził. – I tak, jak to tu, należy do ciebie.

– Powinnam cię przeprosić, ale wcale nie jest mi przykro.

– A mi powinno być przykro, że tobie nie jest przykro, ale też nie jest mi przykro.

– I jak ci poszło na egzaminach? – spytał mnie po drodze.

– Historia była łatwa, ale nie jestem pewna co do matmy. Wydawało mi się, że to, co piszę, ma sens, a to chyba zły znak.

– Jak to jest… chodzić z wampirem?

Wywróciłam oczami.

– To supersprawa.

– Ale tak na serio… Nie boisz się, że… no wiesz. Nie żyjesz w ciągłym napięciu?

– Nie. (…)

– Masz jeszcze jakieś pytania?

– A czy ty… czy wy… całujecie się czasami?

Parsknęłam śmiechem

– Tak.

Wzdrygnął się.

– O gustach się nie dyskutuje.

– Ale… Nie przeszkadzają ci jego kły?

Uderzyłam go w ramię, mocząc go pianą.

– Głupek! Dobrze wiesz, że Edward nie ma żadnych kłów!

– Przy tobie może nie ma.

– Bello – zamruczał mi do ucha Edward swoim aksamitnym barytonem. – Czy mogłabyś być tak miła i przestać próbować się rozebrać?

– Sam chcesz to zrobić? – spytałam zdezorientowana.

– Nie dziś wieczór – odpowiedział łagodnie.