Stephenie Meyer

Wystarczyło, że ktoś taki jak on był gotów być ze mną – za samą tę gotowość nie miałam mu się jak odwdzięczyć.

Będzie tak, jakbyśmy nigdy się nie poznali.

Za każdym razem, kiedy patrzyłam na idealne rysy mojego towarzysza, serce zaczynało mi bić mocniej, upewniając mnie, że jest na swoim miejscu.

Ściągnąwszy łopatki, wyszłam naprzeciw przeznaczeniu, z przeznaczonym sobie mężczyzną u boku.

– Jeśli mamy być razem, niebo mi niepotrzebne. – Edward wstał powoli, podszedł do mnie i ujął moją twarz obiema dłońmi. Wciąż był nieco oszołomiony moim wywodem.

– Na zawsze razem. – przyrzekł uroczyście.

– O nic więcej nie proszę.

Przykro mi, że nie jestem tym potworem, którego ci trzeba, Bello.

– Czasami szczerość wchodzi w drogę lojalności. Czasami ten sekret nie jest do końca nasz i zdradzając go, można zaszkodzić innym.

Emmett zaśmiał się i wyciągnął ku bratu dłoń.

– Superplan.

Przybili piątkę.

– Wcale nie – syknęła Rosalie.

– Wcale nie – powtórzyłam.

– A mi się podoba – wyznał Jasper.

– Co za idioci – mruknęła Alice.

Trafiłam do nieba – w samym środku piekła.

Skuliłam się w kącie, tuląc się do Edwarda.

Tak, to byłoby do mnie podobne – własną niezdarnością doprowadzić do katastrofy. Niestety nie mogłam niczego obiecywać.

Koniec miłości. Koniec mojego życia.