– Boże! – Wykrzyknęłam. – Co? – Och… Nic. Wszystko. – Co dokładnie? – spytał, spięty. – Ty mnie kochasz! — Stephenie Meyer

– Co? Przecież ja mam 18 lat!

– A ja prawie 110. Czas się ustatkować.

– Mogę się tym zająć – odpowiedział na moje nieme pytanie. żałowałam, że

nie widzę wyrazu jego twarzy. – Możesz być pewna, że nie stracę nad sobą

kontroli.

– Szwetnie – wymamrotałam, mając nadzieję, że mówię dostatecznie

wyraźnie. Nie było to łatwe w kleszczach palców Edwarda.

– Nie tak szybko – wycedził. – To nie musi stać się dziś.

– Chcę, żebyś trzymała się od niego z daleka, Bello. Nie ufam mu. To kawał drania. Nie pozwolę, żeby znowu cię skrzywdził.

– Okej – odparłam, wzruszając ramionami.

– Och. – Ojciec zaniemówił na chwilę. Podrapał się po głowie. – Sądziłem, że będziesz się stawiać.

– Ależ będę – oznajmiłam, patrząc mu prosto w oczy. – Okej, czyli „Okej, to się wyprowadzę”.