Stanisław Jerzy Lec

I wahadło idzie z czasem.

I masochiści wyznają wszystko na torturach. Z wdzięczności.

Już sam znak paragrafu wygląda jak narzędzie tortury.

I pchła nie skacze z radości.

Istnieją krytycy, co uważają dzieło autora za motto swej recenzji.

I niepotrzebni są potrzebni.

Język myślom kłamie.

Instynkt samozachowawczy jest czasem motorem samobójstwa.

Jestem tak pełen optymizmu, że ani krztyny więcej nie zmieszczę.

Ja jestem piękny, ja jestem silny, ja jestem mądry, ja jestem dobry. I ja to wszystko odkryłem!

Jedni powinni w nagrodę żyć po raz drugi, inni za karę.

I pielgrzymom śmierdzą nogi.