[...] wypatrywała morza, tego cudu, tego nieznanego, czego zawsze pragniemy, a czego tak naprawdę nigdy chyba… — Sándor Márai

[...] kochać można tylko całkowicie i każdy chce człowieka w całości dla siebie, rodzina, małżonek, ukochany, wszyscy.

Czego człowiek się boi, to jednocześnie też przyciąga.

[...] wielkie, pierwotne i odwieczne namiętności ludzkie nie potrzebują powodu ani pretekstu: zazdrość była produktem ubocznym miłości [...], jak perfumy w przypadku smoły.