Ja, Klaudiusz

Mania triumfów była prawdziwym przekleństwem dla Rzymu. Ileż to niepotrzebnych wojen stoczono jedynie dlatego, że wodzowie pragnęli w blasku chwały i w wieńcu na głowie przejechać ulicami Rzymu

Nie mszczę się nigdy, chyba zmuszony przysięgą lub w obronie własnej. Moim zdaniem zło jest samo w sobie karą. Chcę tylko poznać prawdę.

Żołnierze to najdziwaczniejszy rodzaj ludzi: twardzi jak skórzana tarcza, przesądni jak Egipcjanie, a czuli jak sabińska babka dla swych wnuków.

Zazwyczaj nie cierpię wygrywania, gdyż pozwala mi wejrzeć głębiej w serca moich pozornie najserdeczniejszych przyjaciół. Najlepsi z nich przegrywają do mnie z żalem; uważają za niesprawiedliwość, aby bogowie dodawali temu, który jest cesarzem i panem niezmierzonych bogactw.

Za dziesięć lat i dni pięćdziesiąt trzy

Klau-Klau otrzyma, czego każdy pragnie,

Lecz czego sam bynajmniej nie pożąda

Pochlebcy wtedy otoczą go rojem,

A on będzie jąkał, stękał, chromał

I ślina będzie mu po brodzie ciekła.

Lecz w dziewiętnaście wieków po swej śmierci,

Kiedy na zawsze wreszcie oniemieje,

Klau-Klau-Klaudiusz przemówi wyraźnie.

Prawdziwy historyk stoi zawsze ponad zamieszkami politycznymi swojej epoki.

Zaraz na pierwszej lekcji Atenodor zapowiedział, że nie zamierza uczyć mnie faktów, ale należytego ich rozumienia.