Felix, Net i Nika oraz Teoretycznie Możliwa Katastrofa

– Rzeczy niezwykłe są na wyciągnięcie ręki.

– Trzeba tylko chcieć i potrafić je wyciągnąć.[...]

– Właśnie...

– A co to jest „Kraj Rad”? To taki kraj, który innym udziela rad?

– Pewnie miał być „kraj radosny” – zastanowił się Felix. – Tylko „sny” się zgubiły podczas tego całego mielenia.

– No nareszcie – odezwał się Manfred. – Mniemam, że skoro mnie wywołaliście, to nie dla chęci pogawędki, tylko dlatego, że jestem niezbędnie potrzebny... Ho, ho, ho, co ja widzę... – Kamera nad ekranem odwróciła się. – Noc, winda w środku lasu... I trójka dzieci, które zamierzają z niej skorzystać. No jasne. Chcecie, żebym w razie czego powiadomił rozsądniejszą część ludzkości, gdzie szukać waszych zwłok?

– Coś w tym stylu – przytaknął Net. – Felix przeczyta ci naszą pozycję...

– Już ją ściągnąłem. Mam tego GPSa w zasięgu łączności bezprzewodowej. Kocham te nowe standardy! Za parę lat będę sobie mógł porozmawiać z czujnikiem ciśnienia w oponie samochodu przejeżdżającego obok... Zsynchronizowałem się z resztą mojej osoby, więc możecie bezpiecznie wchodzić do tej windy. Ściślej mówiąc... mogę zagwarantować jedynie, że wasze trumny nie zostaną zakopane puste...

– Dzięki, że nas podtrzymujesz na duchu – skwitował Felix. – Pogadamy, jak wrócimy na powierzchnię.

Ciekawe życie mają ci, którzy potrafią tę ciekawość dostrzec.

Zawiść. To cecha ludzi ograniczonych i jednocześnie chorobliwie ambitnych.

– Uśmiechaj się – szepnął Felix.

– Mam pijawkę na karku – syknął Net. – Odczep ją, to się uśmiechnę.

– Komplant mu się zepsuł – wyjaśnił głośniej Felix, unosząc rękę. – Sytuacja opanowana.

Ludzie pokiwali głowami ze zrozumieniem, nawet współczuciem i zaczęli się rozchodzić.

– Teraz łaskawie weź swojego multitoola – powiedział wolno Net, stojąc z nienaturalnie pochyloną głową – otwórz odpowiednią końcówkę i to ze mnie zdejmij.

– Zaczekajcie – poprosiła Nika. – Ci wszyscy ludzie wyglądali, jakby sytuacja nie była wcale niezwykła.

– Znieczulica społeczna! – krzyknął roztrzęsiony Net.

– Ale może... wszystko jest OK?

– Przełożę to na twój kark i dokończymy tę rozmowę, co? – dyszał Net. – Zdejmijcie to, bo zaraz zwariuję!

Cele są po to, żeby je osiągać.

Fatamorgana wtrążala Ci spodnie!

To, co dzisiaj robimy, ma wpływ na całe nasze życie. Od nas samych zależy, czy będzie to przyszłość szczęśliwa, czy też nastąpi Teoretycznie Możliwa Katastrofa.