Pierre Choderlos de Laclos

Dokąd bowiem nie zdoła zaprowadzić nie zaspokojone pragnienie?

Niepowodzenie jest tylko jednym powodzeniem mniej.

Nie wiesz, jak bardzo osamotnienie wzmaga gorączkę pragnienia.

Nie będąc winnym, można być nieszczęśliwym.

Nieraz bowiem rzeczy, w treści bardzo proste, stają się kłopotliwe przez swą formę.

Czymże byłaby cnota bez obowiązków, jakie nakłada? Świadectwo jej mieści się w poświęceniach, nagroda w sercu. Zaprzeczyć takim prawdom zdolni są tylko ci, którzy mają interes w tym, aby ich nie widzieć, i którzy, już skażeni jadem zepsucia, próbują usprawiedliwić swoje błędne postępki za pomocą błędnych rozumowań.

Pisze się tomy całe na próżno, gdy dla porozumienia wystarczyłby kwadrans rozmowy.

Nieszczęściem, gdy dni tak się wloką i gdy człowiek jest bezczynny, zaczyna marzyć, buduje zamki na lodzie, tworzy sobie chimerę; stopniowo wyobraźnia się rozpala; pragnie upiększyć swoje dzieło, gromadzi wszystko miłe, ładne, ponętne, dochodzi wreszcie do doskonałości; i gdy się posunął tak daleko, portret sprowadza myśl do modelu i czuję się nagle zdziwiony, iż myślałem cały czas o pani!

Nieco ufności tylko, a widziadła pierzchną.

Miłość jest zawsze bardziej przenikliwa i domyślniejsza od przyjaźni.

Jacyż ci inteligentni ludzie są głupi!

Ludzkość nie jest doskonała w żadnym kierunku, ani w złym, ani w dobrym. Zbrodniarz ma swoje cnoty, uczciwy człowiek swoje słabości. Prawda ta wydaje mi się tym godniejsza pamięci, ile że z niej właśnie płynie potrzeba wyrozumiałości tak dla złych, jak i dla dobrych; ona to winna chronić jednych od pychy, drugich od zrozpaczenia o sobie.