Lilian Jackson Braun

Szarość to niesłychanie cywilizowany kolor, nie uważa pan?

Gdy go wymijały, zlustrował każdą okiem znawcy. Ta za stara. Tamta pospolita. Ta od mody wzbudza wręcz grozę. A ta, która pisze o życiu towarzyskim, ma męża.

Koty to indywidualiści.

– Och, ma pan kota? – zapiszczała Natalie. – Lubi homary?

– Lubi wszystko, co jest drogie. Podejrzewam, że umie czytać metki z cenami.

– Lubię wszystko (...). Pod warunkiem, że jest wygodne i mogę położyć na tym nogi.

(...) Koko rzucił się długim korytarzem do ciemnej kuchni. Dziennikarz podążył w ślad za nim. Drzwi sypialni i łazienki stały otworem. Qwilleran zapalił światło w kuchni.

– No i co jest, diabliku?

Kot ocierał się o drzwi, prowadzące do drabiny przeciwpożarowej.

– Jeżeli tylko chcesz iść na spacer, skręcę ci szyję. Czy tego sobie życzysz?

Koko uniósł się na tylne łapy, a przednimi starał się dosięgnąć gałkę drzwi.

– Dwadzieścia lat temu to ja się ciągle bawiłem klockami.

– Chyba jako jedyny chłopiec z zarostem – mruknął Qwilleran pod wąsami.

W naszej branży doświadczenie może być przeszkodą.

Kiedy kot, który jest obrazem gracji i piękna, nagle przewraca się w ohydnej pozie, wykrzywia pyszczek i drapie się w ucho, to mówi panu, proszę szanownego pana, aby pan sobie poszedł do wszystkich diabłów!

To cecha charakterystyczna kotów syjamskich. Jeśli zaświeci im się w oczy, zmieniają kolor na rubinowo-czerwone. Normalnie są niebieskie – tak niebieskie, jak na tym van Goghu. Sam pan to zobaczy, kiedy kot zdecyduje się uhonorować nas swoją obecnością.

Koko słuchał uważnie każdego słowa. (...) zamrugał potwierdzająco ślepiami.(...) zapiszczał, jak gdyby próbował wyrazić swoje współczucie.

Czysta biel zdarza się bardzo rzadko.