Kot, który czytał wspak

– Niech pan spojrzy na te dwa obrazy – zwrócił się do Odda Bunsena. – Czy powiedziałby pan, że przedstawiają sceny plażowe?

– Powiedziałbym, że malarz był pijany – orzekł Odd.

(...) Koko rzucił się długim korytarzem do ciemnej kuchni. Dziennikarz podążył w ślad za nim. Drzwi sypialni i łazienki stały otworem. Qwilleran zapalił światło w kuchni.

– No i co jest, diabliku?

Kot ocierał się o drzwi, prowadzące do drabiny przeciwpożarowej.

– Jeżeli tylko chcesz iść na spacer, skręcę ci szyję. Czy tego sobie życzysz?

Koko uniósł się na tylne łapy, a przednimi starał się dosięgnąć gałkę drzwi.

Kiedy kot, który jest obrazem gracji i piękna, nagle przewraca się w ohydnej pozie, wykrzywia pyszczek i drapie się w ucho, to mówi panu, proszę szanownego pana, aby pan sobie poszedł do wszystkich diabłów!

To cecha charakterystyczna kotów syjamskich. Jeśli zaświeci im się w oczy, zmieniają kolor na rubinowo-czerwone. Normalnie są niebieskie – tak niebieskie, jak na tym van Goghu. Sam pan to zobaczy, kiedy kot zdecyduje się uhonorować nas swoją obecnością.

Mój kot bardzo lubi sok z winogron, szczególnie biały. I tylko najlepszej marki. Jest znawcą.

Było dwadzieścia po szóstej wieczorem, kiedy reporter policyjny zjawił się z dwoma kolegami z Wydziału Zabójstw: Hamesem i Wójcikiem.

– Czy to pan ma tego kota, co umie czytać? – zapytał Hames.

– On nie tylko potrafi czytać – rzekł Qwilleran – ale, co więcej, czyta wspak. Niech pan się nie śmieje, wyślę go do Akademii FBI, jak podrośnie, i wtedy może zająć pańskie stanowisko.