– Niech pan spojrzy na te dwa obrazy – zwrócił się do Odda Bunsena. – Czy powiedziałby pan, że przedstawiają… — Lilian Jackson Braun

(...) Koko rzucił się długim korytarzem do ciemnej kuchni. Dziennikarz podążył w ślad za nim. Drzwi sypialni i łazienki stały otworem. Qwilleran zapalił światło w kuchni.

– No i co jest, diabliku?

Kot ocierał się o drzwi, prowadzące do drabiny przeciwpożarowej.

– Jeżeli tylko chcesz iść na spacer, skręcę ci szyję. Czy tego sobie życzysz?

Koko uniósł się na tylne łapy, a przednimi starał się dosięgnąć gałkę drzwi.

Kiedy kot, który jest obrazem gracji i piękna, nagle przewraca się w ohydnej pozie, wykrzywia pyszczek i drapie się w ucho, to mówi panu, proszę szanownego pana, aby pan sobie poszedł do wszystkich diabłów!

To cecha charakterystyczna kotów syjamskich. Jeśli zaświeci im się w oczy, zmieniają kolor na rubinowo-czerwone. Normalnie są niebieskie – tak niebieskie, jak na tym van Goghu. Sam pan to zobaczy, kiedy kot zdecyduje się uhonorować nas swoją obecnością.