Człowiek zadowala się ciszą tylko wtedy, gdy prawda jest zbyt okrutna, aby można było ją przyjąć. — John N. Gray

Czasami klęska może się okazać zamaskowanym błogosławieństwem.

Równie ważna jak przebaczanie jest umiejętność przepraszania. Stanowią one dwa skrzydła miłości. Jedno i drugie wymaga czasu. Zawsze gdy związek przeżywa kryzys, działają w nim dwie przeciwne siły. Osoba, która popełnia błąd, musi go dostrzec, jej partner zaś musi starać się przebaczyć. Rany goją się skuteczniej, gdy w procesie leczenia uczestniczą obie strony.

Trudno zapomnieć błąd, gdy małżonek nie przeprasza i nie próbuje go poprawić, trudno też przyznać się do winy i ją naprawić, jeśli partner nie przebacza. Nierozsądne jest oczekiwanie, że druga osoba nigdy nie zawini i tak samo bezsensowne jest założenie, że wszystko można łatwo puścić w niepamięć. Wcale tak nie jest. Nieraz wymaga to wielu miesięcy, a nawet lat.

Miłość może trwać całe życie, ale wymaga ciągłej rezygnacji z wyobrażeń o tym, jaki powinien być nasz partner, akceptacji jego postępowania oraz nieustających starań o lepsze zrozumienie.