Zakochani Marsjanie i Wenusjanki

Czasami klęska może się okazać zamaskowanym błogosławieństwem.

Równie ważna jak przebaczanie jest umiejętność przepraszania. Stanowią one dwa skrzydła miłości. Jedno i drugie wymaga czasu. Zawsze gdy związek przeżywa kryzys, działają w nim dwie przeciwne siły. Osoba, która popełnia błąd, musi go dostrzec, jej partner zaś musi starać się przebaczyć. Rany goją się skuteczniej, gdy w procesie leczenia uczestniczą obie strony.

Trudno zapomnieć błąd, gdy małżonek nie przeprasza i nie próbuje go poprawić, trudno też przyznać się do winy i ją naprawić, jeśli partner nie przebacza. Nierozsądne jest oczekiwanie, że druga osoba nigdy nie zawini i tak samo bezsensowne jest założenie, że wszystko można łatwo puścić w niepamięć. Wcale tak nie jest. Nieraz wymaga to wielu miesięcy, a nawet lat.

Miłość może trwać całe życie, ale wymaga ciągłej rezygnacji z wyobrażeń o tym, jaki powinien być nasz partner, akceptacji jego postępowania oraz nieustających starań o lepsze zrozumienie.

Kobiety używają języka podobnie jak mężczyźni, aby stwierdzać fakty i rozwiązywać problemy. Jednak mówią również, aby odkryć, co chcą powiedzieć; czasami nazywają swoje uczucia, aby je uporządkować i dzięki temu poczuć się lepiej.

Stanowcze „nie” wobec egoistycznych zachowań może wydawać się bezlitosne, lecz pozwalanie komuś, aby ciągle nas ranił, nie jest przejawem miłości.

Człowiek zadowala się ciszą tylko wtedy, gdy prawda jest zbyt okrutna, aby można było ją przyjąć.

Problemy w intymnych związkach są doświadczeniem skazującym chyba na największą samotność.

Zarówno mężczyźni, jak i kobiety posługują się językiem w celu stwierdzenia faktów lub rozwiązywania problemów, lecz kobiety używają języka również po to, aby przekonać się, co chcą powiedzieć (…).