Jarosław Borszewicz

Ja już od maleńkości miałem ciągoty do śmierci. Kiedyś zakopałem się nawet w ziemi, żeby zobaczyć, po jakim czasie zaczną się do mnie dobierać robaki.

Miałem ochotę przestać istnieć. Nie, nie popełnić samobójstwo, nie umrzeć ale przestać istnieć. Zamienić się w nic.

Wszystko mnie dziwi. Że ptaki fruwają, że drzewa rosną, że ludzie rodzą się i umierają, że chleb pachnie, że kocham Ewę, że jestem tu z tobą, że w dzień jest widno, a w nocy ciemno, że lato, jesień, zima, że wiosna, że wielkie kontynenty i malutkie wioski, że tak wyglądam, jak wyglądam… Wszystko, literalnie wszystko mnie bez przerwy dziwi. A przecież to normalne… Bo po to są ptaki, żeby fruwały, drzewa, żeby rosły, po to jest Ewa, żebym ją kochał… A mnie jednak to wszystko wydaje się dziwne. Dlaczego?

– Pochodzenie?

– Małpioboskie.

– Znaki szczególne?

– Serce po lewej stronie.

Usnąłem niemal natychmiast, słuchając najpiękniejszej muzyki świata: bicia twojego serca.