Rozkładasz parasol Na wszelki przejaw nietolerancji Płaczesz ulewą Żeby uzasadnić konieczność parasola… — Ewa Klajman-Gomolińska

W lesie nie zasypiają tylko spokojni ludzie

Mają stare dusze

Przepracowane karmy

Szykują się do odlotu

Dla nich każda ulica

Jest przepełniona błędem

Litością która zmywa się

Jak lipny tatuaż

Protezy koszmarów

Zamawiane na Allegro

(…)

Wolę antyki mojej babci

Sprawdzoną szafę z własnymi potworami

Stół zdobiony pod który zajrzę jutro

I powiem nie chce mi się

W takim świecie wyprzedaży

Na nic nikogo nie stać

Nie toleruję strachu

Zmywam go żelem antybakteryjnym

Aż do kości

Chyba stać cię na coś więcej

Pachnące żele pianki naturalne mydełka

Na coś więcej niż strach

W którym woła się bliskich

Skazując ich na śmierć

Tak było w Salem

Tak jest tu dziś

(…)

W ciszy jest tyle samo prawdy co przekleństw

Merlin zbiera myśli

Moje twoje i atak paniki

Behawioralne zmiany