Dworzec za każdym razem jest taki sam w każdym mieście bez żadnej nazwy I płacz Uderzające silnie krople w… — Ewa Klajman-Gomolińska

W lesie nie zasypiają tylko spokojni ludzie

Mają stare dusze

Przepracowane karmy

Szykują się do odlotu

Dla nich każda ulica

Jest przepełniona błędem

Litością która zmywa się

Jak lipny tatuaż

Protezy koszmarów

Zamawiane na Allegro

(…)

Wolę antyki mojej babci

Sprawdzoną szafę z własnymi potworami

Stół zdobiony pod który zajrzę jutro

I powiem nie chce mi się

W takim świecie wyprzedaży

Na nic nikogo nie stać

Rozkładasz parasol

Na wszelki przejaw nietolerancji

Płaczesz ulewą

Żeby uzasadnić konieczność parasola

Wpadasz na targi medycyny naturalnej

Po kolejny ametyst

Na wygnaną intuicję