Elżbieta Cherezińska

(…) drabina władzy daje się odwrócić – prowadź wojny, na których możesz zarobić, a zapełnisz skarbiec. Nie ufaj lecz obdarzaj zaufaniem. Tylko w nagrodę za prawdziwe oddanie. Nie szczuj ludzi przeciw ludziom, bo kiedyś pogryzą ciebie.

Władza to gra. Gra o zmiennych regułach, przewidywalnych, ale nieobliczalnych. (…) władza to najcięższe z zadań, jakie może wziąć na siebie człowiek. Władza nigdy nie jest za darmo, trzeba umieć za nią zapłacić. Kosztuje zdrowie, bo nigdy nie jest się panem swego ciała, lecz sługą wojny lub choćby konieczności. Kosztuje utratę spokojnego snu, z góry bowiem trzeba założyć, że nie tylko sąsiedzi, ale i krewni, i możni, i nawet – lepiej brać to pod uwagę – przyjaciele w każdej chwili mogą chcieć po nią sięgnąć. I na końcu – kosztuje majątek, którym nieustannie trzeba dysponować, nie dla własnej przyjemności, lecz dla udowodnienia, że ciągle stać człowieka na bycie władcą.

Siła ukryta jest w tym, ile razy się podniesiesz, a nie w tym, że raz się złamiesz.

(…) lepiej mieć niezasłużoną sławę skurczybyka niż zasłużoną idioty.

Odzyskane smakuje królewsko.

Jeśli nie możesz pobić swego głównego wroga w otwartej wojnie, wiąż się z jego wrogami. Wspieraj przeciwników swego nieprzyjaciela, nawet jeśli są drobni. Niech sfora psów karmionych twoją ręką kąsa go codziennie, a nastanie czas, gdy padnie z ran i wyczerpania. Wtedy skocz między psy, które sam szczułeś, zabierz im zdobycz, a je same zduś, zmuś do uległości albo pozabijaj.

Pij to, czym się poi twój wróg, a go pokonasz

(…) lud tak czci władcę, jakim go widzi.

Królestwo to prawo, to pewność poddanych, że i ono spełnia swoje obowiązki.

Religia to sprawa państwowa. Ale wiara to rzecz prywatna, intymna niemalże.

Widać prawdą jest, że śmierć zadana ręką bohatera jest słodsza niż życie…

(…) niech tylko jeden człowiek zna twój jeden sekret, wówczas ty obdarzysz swymi kłopotami wielu, ale żaden z nich nie będzie znał wszystkich.