Po zaniku poczucia przynależności do wspólnej ojczyzny każdy obywatel przyłączał się do pierwszej lepszej… — Eduardo Mendoza

Higinio i Justa wiedzieli, że ze starań tego pierwszego, by ulokować dziewczynkę, niewiele może wyniknąć, lecz że owo niewiele to dużo w porównaniu z niczym. Żywoty tych dwojga, poturbowanych od samego początku przez nieubłagany splot barier społecznych i osobistych błędów, nauczyły ich, że szczytne ideały i szlachetne uczucia należą do świata kinematografu i powieści w odcinkach. Dożywszy niemal cudem dojrzałego wieku, całe zaufanie pokładali w przypadkowych i niemożliwych do odrzucenia zobowiązaniach zrodzonych z drobnych przewinień i niepohamowanych słabości ludzkiej natury.

– Chcesz rzeczy niemożliwej. Postaw się w moim położeniu.

– Nie mogę postawić się w twoim położeniu. Ani ty w moim: każdy musi podejmować decyzję pod swoim kątem.

Wybrałem się zatem do pańskiego hotelu i zastałem pana nieobecnym, proszę mi wybaczyć oksymoron.