Carlos Ruiz Zafón

Matematyka jest religią ludzi myślących, dlatego też ma tak nielicznych adeptów.

Życie, mój synu, to jakby pierwsza rozgrywana przez ciebie partia szachów. Kiedy zaczynasz rozumieć, o co w tej grze chodzi, okazuje się, że już przegrałeś.

Tak dziwnie jest czuć, że życie wymyka się nam z rąk…

(…) zanim rzucisz się na wroga, wczuj się w jego sposób myślenia.

A kogo uważasz za szaleńca? – zapytał Jawahal – tego, kto dostrzega przerażenie w sercach bliźnich i dąży za wszelką cenę do pokoju? Czy tego, kto udaje, że nie widzi, co się dzieje wokół? Świat należy do szaleńców albo do hipokrytów. Tylko te dwa typy istnieją na ziemi. A ty musisz wybrać swój.

Wcale nie jest miło być samotnym, ani w dzieciństwie, ani na starość. Latami zastanawiałam się, jakie są inne dzieci, czy śnią się im te same koszmary, czy czują się tak samo nieszczęśliwe jak ja. Ten, kto twierdzi, że dzieciństwo to najszczęśliwszy okres w życiu, jest kłamcą albo głupcem.

Czas, mój drogi Maksie, nie istnieje; jest czystą iluzją. Nawet twój przyjaciel Kopernik odkryłby to, gdyby nie zabrakło mu właśnie czasu. Cóż za ironia losu, nieprawdaż?

(...) nie ma potężniejszej siły niż obietnica...

Nic jednak nie może odmienić naszego przeznaczenia.

Złych wspomnień nie musisz brać ze sobą. I bez tego będą cię prześladować.

Miejsca, w których chronią się smutek i nędza, to siedlisko opowieści o duchach i zjawach.

Nauczyliśmy się, że niezależnie od tego, jaką drogę obierzemy, i tak nie będzie nam dane zadecydować o własnym losie.