Pozostaje pytanie, jak Jezus jako Syn Człowieczy myślał o kolejności śmierci, zmartwychwstania i paruzji. W… — Albert Schweitzer
Pozostaje pytanie, jak Jezus jako Syn Człowieczy myślał o kolejności śmierci, zmartwychwstania i paruzji. W zasadzie było możliwe, że wyobrażał sobie te trzy wydarzenia jako rozgrywające się w jednym akcie, na przykład w ten sposób, że w chwili śmierci lub nawet już w chwili agonii rozpocznie się nadprzyrodzony bieg wydarzeń, a on objawi się w chwale jako Syn Człowieczy. Za takim założeniem przemawia krzyk rozpaczy na krzyżu (Mk 15, 34).
s. 340Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Wielka ilość powieściowych biografii Jezusa dziwnie maleje, gdy przyjrzy im się bliżej. Czytając z nich dwie lub trzy, zna się wszystkie.
s. 285
Kiedy Zachód pokonał Wschód w Chalcedonie i zerwał poprzez swoją doktrynę o dwóch naturach z jedną osobowością, to w ten sposób udaremnił ostatnią możliwość powrotu do historycznego Jezusa. Tę samą w sobie sprzeczność podniesiono do rangi obowiązującego dogmatu. (…) Należało najpierw wstrząsnąć tym dogmatem, zanim można było ponownie szukać historycznego Jezusa, zanim można było nawet pomyśleć o istnieniu Jezusa historycznego. To, że jest on kimś innym niż Jezus Chrystus z dogmatu o dwóch naturach, wydaje się dzisiaj być dla nas czymś oczywistym. Trudno nam obecnie zrozumieć, w jak długich bólach rodził się historyczny pogląd na życie Jezusa. Kiedy już powstał do życia, nadal nosił śmiertelne bandaże jak Łazarz: bandaże dogmatu o dwóch naturach.
s. 15
Tylko przez chwilę zaskakuje zupełna obojętność wczesnego chrześcijaństwa w odniesieniu do życia historycznego Jezusa. Jeśli Paweł, w imieniu tych, którzy rozumieli znaki czasu, nie chce znać Chrystusa według ciała, to jest to pierwszy krok instynktu samozachowawczego, który następnie kierował chrześcijaństwem przez wieki.
s. 14
