[...] upuszczał słowa niczym kamyki w staw i patrzył za każdym jak na rozchodzące się po wodzie kręgi. — Wiesław Myśliwski

Od najmłodszych lat [...] trzeba się do dobrego przyzwyczajać, bo potem na byle co się człowiek godzi.

To już lepiej, żeby pan był nieśmiały, niż miałby pan być pospolity.

Bo tak naprawdę jedyna droga do tajemnicy prowadzi przez rozpacz. Można by wręcz powiedzieć, szczęśliwi, których stać na rozpacz.