Słowa przecież rosną dopiero w człowieku razem z nim. Wytapiają się jak z rudy z jego trosk, udręk, cierpień… — Wiesław Myśliwski
Słowa przecież rosną dopiero w człowieku razem z nim. Wytapiają się jak z rudy z jego trosk, udręk, cierpień, łez. Nikt nie otrzymuje ich w darze tylko dlatego, że się urodził, gdzie, kiedy. Ceną słów jest nasz los.
2 Towarzysz z powiatu · s. 84
Więcej z tej książki
Od najmłodszych lat [...] trzeba się do dobrego przyzwyczajać, bo potem na byle co się człowiek godzi.
8 Nie zatańczone tango · s. 447
To już lepiej, żeby pan był nieśmiały, niż miałby pan być pospolity.
8 Nie zatańczone tango · s. 462
Bo tak naprawdę jedyna droga do tajemnicy prowadzi przez rozpacz. Można by wręcz powiedzieć, szczęśliwi, których stać na rozpacz.
9 Zabijcie i mnie, panowie! · s. 527