Pewnego szarego poranka na Dolinę Muminków spadł pierwszy śnieg. Padał miękko i cicho – w parę godzin… — Tove Jansson

– Czy chcecie posłuchać pewnej strasznej historii? – zapytał Włóczykij zapalając lampę.

– Czy bardzo straszna? – zapytał Paszczak.

– Mniej więcej jak stąd do drzwi albo nawet jeszcze trochę więcej – odparł Włóczykij. – Jeśli to coś mówi, oczywiście.

– Nie, przeciwnie – odparł Paszczak. – Zacznij opowiadać, to ci powiem, w którym miejscu zacznę się bać.

– To nie o to chodzi – odpowiedział Piżmowiec ponuro, skubiąc wąsa. – Ziemia może się rozstąpić i ogień spaść z nieba – nic to mnie nie wzruszy. Takie wydarzenia nie naruszają mego spokoju. Ale nie lubię, gdy się mnie stawia w śmiesznej sytuacji. Jest to niegodne filozofa!

Muminek zatrzymał na chwilę swój obłoczek przed oknem tatusia.

– A kuku! – zawołał. (…)

Tatuś Muminka wypuścił wieczne pióro z ręki i podbiegł do okna.

– Na mój ogon! Na mój ogon! – zawołał.