W Dolinie Muminków

– Czy chcecie posłuchać pewnej strasznej historii? – zapytał Włóczykij zapalając lampę.

– Czy bardzo straszna? – zapytał Paszczak.

– Mniej więcej jak stąd do drzwi albo nawet jeszcze trochę więcej – odparł Włóczykij. – Jeśli to coś mówi, oczywiście.

– Nie, przeciwnie – odparł Paszczak. – Zacznij opowiadać, to ci powiem, w którym miejscu zacznę się bać.

Pewnego szarego poranka na Dolinę Muminków spadł pierwszy śnieg. Padał miękko i cicho – w parę godzin wszystko było białe.

– To nie o to chodzi – odpowiedział Piżmowiec ponuro, skubiąc wąsa. – Ziemia może się rozstąpić i ogień spaść z nieba – nic to mnie nie wzruszy. Takie wydarzenia nie naruszają mego spokoju. Ale nie lubię, gdy się mnie stawia w śmiesznej sytuacji. Jest to niegodne filozofa!

Muminek zatrzymał na chwilę swój obłoczek przed oknem tatusia.

– A kuku! – zawołał. (…)

Tatuś Muminka wypuścił wieczne pióro z ręki i podbiegł do okna.

– Na mój ogon! Na mój ogon! – zawołał.

Wtedy – zobaczyli Bukę. Zobaczyli ją wszyscy. Siedziała nieruchoma przed schodami na piaszczystej ścieżce i patrzyła na nich okrągłymi oczami bez wyrazu.

Nie była szczególnie duża i nie wyglądała groźnie. Czuło się jednak, że jest ogromnie złośliwa i że potrafi tak siedzieć i czekać w nieskończoność. I to było straszne.

– Wszystko w porządku! – powiedział wystraszony Paszczak. – Nie mam zamiaru zabierać waszego barometru!

Ale Hatifnatowie go nie słyszeli. Zbliżali się do niego coraz bardziej w milczących szeregach, szeleszcząc i wymachując rękoma. Paszczak poczuł, że serce podchodzi mu do gardła.

– Zdaje mi się, że zaczynam rozumieć – stwierdził Muminek po głębokim namyśle. – Nie jesteś już zbieraczem. Jesteś tylko posiadaczem, a to wcale nie jest równie przyjemne.

W tej chwili Słownik Wyrazów Obcych zaczął się marszczyć. Ryjek z przejęcia ugryzł Paszczaka w palec.

– Uważaj! – oburzył się Paszczak. – Ugryzłeś mnie w palec.

– Oj, przepraszam – szepnął Ryjek. – Pomyliło mi się, myślałem, że to mój!

– To bardzo słabe zwierzęta te mrówkolwy.

Dał znak Migotkowi i obaj pełni oczekiwania wpatrywali się w jamkę.

Piasek trochę się poruszył, ale nic nie było widać.

– Bardzo słabe – powtórzył Muminek. – Wierz mi, że na to, żeby zagrzebać się w piasku, potrzebują paru godzin.

– Tak, ale… – wtrącił Migotek z powątpiewaniem.

– Możesz być tego pewien – powiedział Muminek dając mu radosne znaki uszami. – Kilku godzin!

W tej samej chwili groźna głowa o wytrzeszczonych oczach wystrzeliła z jamki w piasku.

Tatuś Muminka przeglądał się w lustrze z przodu, z tyłu i z boku, po czym z westchnieniem położył kapelusz na komodzie.

– Masz rację – powiedział. – Nie wszystko potrzebuje ozdoby.

– Szlachetność sama w sobie jest ozdobą – powiedziała uprzejmie Mama Muminka.

Mama Muminka położyła się tu, w tym osłoniętym od wiatru miejscu. Widziała stąd tylko błękitne niebo i goździki morskie, kołyszące się nad jej głową. „Odpocznę tylko chwilę” – pomyślała. Wkrótce jednak spała głębokim snem na ciepłym piasku.

Wszczęto gorączkowe poszukiwania. Tylko Piżmowiec odmówił udziału w nich.

– Ze wszystkich niepotrzebnych rzeczy – powiedział – torebki są najbardziej niepotrzebne. Zastanówcie się tylko. Czas płynie i dni mijają zupełnie tak samo, niezależnie od tego, czy Mama Muminka ma torebkę, czy nie.

– To jest ogromna różnica – powiedział Tatuś Muminka. – Przyznam się, że czuję się zupełnie obco wobec Mamy Muminka, gdy nie ma torebki. Nigdy jeszcze nie widziałem jej bez torebki.

– (…) Przestańcie jeść, dzieciaki – zawołał. – Jedzenie zabieramy z sobą!

– Czy można zjeść to, co się już ma w ustach? – spytał Ryjek.

– Jest to figura z dziobu statku – objaśnił Tatuś Muminka, który za młodu wiele pływał po morzu. – Marynarze często ozdabiają przód statku piękną drewnianą królową.

– Po co to robią? – zapytał Ryjek.

– Żeby statek naprawdę pięknie wyglądał – objaśnił Tatuś Muminka.

– Ale dlaczego ona nie ma pleców? – dziwił się Paszczak.

– Bo właśnie plecami przymocowana była do statku – odparł Ryjek. – Nawet noworodek potrafi to zrozumieć!

– Ale zdziwiliście się, co? – powiedział stawiając niepewne kroki na długich, pajęczych nogach. – Nie macie pojęcia, gdzie byłem!

– To nas wcale nie interesuje – odparł Ryjek. – Ale jesteś rzeczywiście tak brzydki, że każdego może to zdziwić.

– Przesuń się trochę – powiedział Paszczak. – Napadało mi do łóżka.

– Masz pecha – odpowiedział Migotek i odwrócił się na drugi bok.

– Właśnie dlatego miałem zamiar spać w twoim dołku – wyjaśnił Paszczak. – Nie bądź taki migotkowaty.

Panna Migotka natychmiast podniosła łapki, żeby się uczesać, ale – niestety, w łapkach trzymała tylko jeden nadpalony kosmyczek włosów. Przyglądała mu się z największym przerażeniem.

– Wyłysiałaś – powiedział Migotek.