Torowisko

Śmiech przypisuje się tylko człowiekowi, ale te nieartykułowane odgłosy przypominające kwik, rżenie, parskanie, prychanie, charchot, rzężenie, syczenie, sapanie, beczenie, ryk, skowyty są ze świata zwierząt. Śmiech musiał istnieć zanim powstał taniec, pieśń, język, religia, społeczeństwo. Jest bratem wycia, chrząkania, jęczenia, mlaskania. Śmiech pozostanie po upadku każdej cywilizacji. Narażanie się na śmiech innych to, tak jak tysiące lat temu, paraliżująca perspektywa.

Chłonął chciwie woń dekadencji, zapach pierwotny i ostateczny zarazem.

Za późno zorientowała się, że carpe diem trwa tak krótko.

Miasteczko wie wszystko. Plotki rozchodzą się szybciej niż zasiłek dla bezrobotnych, ciszej niż szept w kolejce do spowiedzi. Wzbogacane tysiącami telefonów komórkowych, telefonów stacjonarnych, maili i stron internetowych, stanowią bezprecedensowy przykład absolutnie spontanicznego społeczeństwa informatycznego.

Jakim profesjonalistą trzeba być, żeby kochać, żeby być szczęśliwym?.

Ludzie bez atrybutów są niczym. Nawet hip-hopowcy bez swoich szerokich portek i kapturów. Niedaleko odeszliśmy od szamaństwa.

Miasteczko widzi wszystko. Setki par oczu czuwają za szybami mieszkań w najczarniejszą noc. Stanowiska obserwacyjne są wszędzie. Obserwatorzy reprezentują obie płci, wszelakie kategorie wiekowe i społeczne. Są najstarszą i największą armią wolontariuszy.

Za oknem nie wiele zmieniło się, ten sam collage pejzaży, stacyjek, miast, ludzi. Ruchomy skrót życia – miejsca, postaci, sytuacje pojawiają się nagle i już są nieważne, daleko za plecami, a wszystko co ma nastąpić, jest tak samo nieuchwytne i bez znaczenia.

Co ma na myśli osoba A, mówiąc Kocham Cię, i jak to może odebrać osoba B… należałoby zlecić jakiemuś szalonemu informatykowi, żeby dokonał animacji komputerowej wizualizacji tych wszystkich potencjalnych znaczeń, we wszystkich możliwych wariantach i zobaczylibyśmy to, co widzimy na co dzień – siebie samych. Potencjalne znaczenie. Potencjalną miłość. Potencjalny talent. Potencjalne życie?

Nieproszone łzy poturlały się po policzkach. Skąd ten żal?, że tak prędko, tak nieodwracalnie, bezceremonialnie, tak byle jak, bez ostrzeżenia, bez punktu kulminacyjnego i wielkiego finału? Patrzył teraz przez nią jak przez szybę.