Stanisław Pagaczewski

Głupcy są często bardzo niebezpieczni (…).

O ile mi wiadomo, Deszczowcy uważają siebie za normalnych, a nas traktują jak gorszy gatunek ludzi.

Przyszedł do mnie czcigodny Hipolit Gąbka, właściciel znanej ci gospody „Pod Trzema Gwiżdżącymi Kotami” przy ulicy Poczciwych Flisaków, brat słynnego uczonego, Baltazara Gąbki, autora wielu rozpraw z dziedziny biologii, a zwłaszcza cennej pracy o zakończeniach nerwowych w pysku ślimaka winniczka. (…). Pięć lat temu wybrał się do Krainy Deszczowców, aby zebrać nowe obserwacje do pracy na temat rozwoju poczucia wspólnoty u żab latających Rhacophorus reinwardti Boże. Kraina Deszczowców ma odpowiednie warunki naturalne do studiowania tego zagadnienia. Żab jest tam znacznie więcej niż ludzi.

– Dobranoc, mój drogi – odparł Baltazar. – Pamiętaj, że przed powzięciem jakiejkolwiek ważnej decyzji należy się przespać.

Świat byłby znacznie szczęśliwszy, gdyby różni władcy kierowali się tą zasadą.

Na progu Jamy stanął książę Krak.

– Halo, stary – powiedział do Smoka. – Pracujesz?

– A która godzina? – zapytał Smok.

Krak spojrzał na zegarek marki „błonie”, w którego bransoletę wetknięta była pąsowa róża.

– … Tam na błoniu błyszczy kwiecie… – zanucił książę, zgodnie ze swym zamiłowaniem do ludowych piosenek, i poważniejąc odparł:

– Jedenasta trzydzieści dwie. Jedenasta trzydzieści dwie. Jede…

– Dziękuję – powiedział Smok. – To znaczy, że pracuję. Mój rozkład zajęć przewiduje pracę od ósmej rano do dwunastej w południe.

Kto pije piwo, ten chodzi krzywo (…).

Książę Krak zdjął koronę i z rozpaczy wydarł sobie garść włosów.

Dwa duże owczarki – Zagryź i Uduś – leżały obok nich na trawie (…).

Jakiś grubas wlazł do beczki z wodą i wystawiwszy z niej samą głowę recytował wiersz narodowego poety, pana Izydora Wodoleja, pt. „Ulewa”. Utwór ten zaczynał się od słów znanych już każdemu dziecku chodzącemu do przedszkola:

Chlup, chlup, chlup, Od kołyski aż po grób…

Wtedy profesor Gąbka przypomniał sobie fragment pięknego wiersza pióra Smoka Wawelskiego:

Idę pomalować swe serce słoneczną pozłotą.

Figa z twoich pomysłów, o ty, Najsuchszy z panujących!

– Co was jednak skłania do owej filantropijnej działalności?

– Czysta fantazja – odparł Starszy Zbójca. – Jeżeli dzisiejszym poetom wolno pisać wiersze bez rymu i rytmu, to dlaczego zbójca nie miałby obdarowywać napadniętego? Jesteśmy po prostu antyzbójami, to cała tajemnica.