– Zabiłem trojańskiego potwora morskiego – ciągnął Jason – Zwaliłem czarny tron Kronosa i udusiłem tytana… — Rick Riordan

Leo opuścił śrubokręt. Spojrzał w sufit i pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć „I co ja mam zrobić z tym facetem?”.

– Staram się być denerwujący – powiedział. – Nie obrażaj mnie, twierdząc, że tego nie potrafię. I jak mam żywić do ciebie urazę, skoro zaczynasz mnie przepraszać? Jestem zwykłym mechanikiem. Ty jesteś księciem nieba, synem pana wszechświata. Po winieniem mieć do ciebie żal.

– Pana wszechświata?

– No pewnie! Jesteś ta-da-bum. Miotaczem błyskawic. „Patrzcie, jak ja fruwam! Jestem orłem, który szybuje…”

– Zamknij się, Valdez.

Leo uśmiechnął się blado.

– No widzisz. Denerwuje cię.

– Przepraszam, że cię przepraszałem.

– Dzięki.

Hedge zacisnął szczęki.

– Może rąbnę ich tylko raz, co?

– Nie.

– Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli okaże się, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę.

– Nie!

– No dobra.

Trener Hedge opuścił pałkę.