Richelle Mead

Dymitr szedł przodem. Nagle przyszło mi do głowy, że nie mogę zmarnować takiej okazji. Jednym susem skoczyłam mu na plecy, dokładnie tak, jak mnie uczył. Nie przewidział ataku. A jednak wykonał błyskawiczny obrót, chwycił mnie w locie jak piórko i rzucił na ziemię. Jęknęłam pod ciężarem jego ciała. – Przecież nie popełniłam błędu! Strażnik unieruchomił moje nadgarstki. Jego oczy znalazły się na wysokości moich. Nie dostrzegłam w nich zwykłej surowości i powagi. Był wyraźnie ubawiony. – Zdradził cię okrzyk wojenny. Następnym razem postaraj się milczeć.

– Podoba ci się to, co widzisz? – spytałam zaczepnie.

– Uważasz, że jestem ładna? – patrzył na mnie z powagą.

– Jesteś piękna.

– Piękna?

– Tak bardzo, że czasem mnie to boli.

– Rose jest twarda. Poradziłaby sobie.

– Nie widziałeś, jak cierpiała – odparła z uporem. – Płakała.

– I co z tego? Wszyscy czasem płaczą. Ty również.

– Ale nie ona.

Ludzie, którzy są szaleni rzadko zastanawiają się nad tym, czy są szaleni.

– Masz anioła stróża.

– Nie wierzę w anioły. Wiem, że mogę polegać tylko na sobie.

– W takim razie masz zadziwiające ciało.

Spojrzałam na niego pytającą.

– Mam na myśli zdolności regeneracji. Słyszałem o wypadku…

Przeklęta miłość nie jest tak wzniosła i cudowna, jak się wydaje.

W murach Akademii zagnieździły się intrygi i kłamstwa. Szepty snuły się w korytarzach, a prawda ukrywała po kątach. Ktoś nienawidził Lissy, ale kłamał w żywe oczy, udając przyjaciela. Nie mogłam pozwolić, by ją zniszczył.

Chęć i potrzeba to dwie różne rzeczy.