– Co to jest? – spytałam, krztusząc się. Wiktoria odparła: – Wódka. Spojrzałam w swoje naczynie. – Na pewno… — Richelle Mead

Chciałabym, by wszystko okazało się tylko złym snem. Ale wiedziałam, że to niemożliwe.

Ci, którzy tańczą na krawędzi mroku i szaleństwa, nie powinni ryzykować.

Całowałam go dłużej niż zwykle, zarówno próbując pohamować łzy i sprawić, by ułożył się w wygodny dla mnie sposób. Moja ręka zamknęła się wokół nogi krzesła, którą ukryłam w kieszeni mojej bluzy. Będę pamiętać Dymitra przez resztę mojego życia. I tym razem nie zapomnę jego lekcji. Z szybkością, na którą nie był gotowy, przesunęłam się i wbiłam kołek w jego klatkę piersiową. Włożyłam w to całą swoją siłę, przesuwając kołek przez jego żebra i wbijając go w jego serce. I kiedy to robiłam, czułam jakby moje serce również zostało przebite.