Rainbow Rowell

– Nic mi nie jest. Wróciłem do gry.

– Co jest tą grą? (…) – Bieganie? Nadmiar pracy?

– Życie – odparł, może nieco zbyt głośno. – Życie jest moją grą.

Nie mógłby kupić Eleonorze pióra. Albo zakładki. Nie żywił wobec niej uczuć zakładkowych.

Włożył długopis do kieszeni, a potem wziął jej dłoń i przyłożył sobie na chwilę do serca.

To była najprzyjemniejsza rzecz, jaką Eleonora mogła sobie wyobrazić. Od razu zapragnęła rodzić mu dzieci i oddać obie nerki.

– Nie sądzę, żebym się do tego nadawała. Do relacji chłopak-dziewczyna, osoba-osoba. Ja po prostu nikomu nie ufam. Nikomu. A im bardziej mi na kimś zależy, tym bardziej narasta we mnie pewność, że ta osoba się mną szybko zmęczy i będzie chciała się wycofać.

– Musimy poznawać nowych ludzi. (…)

– Nie potrzebuję nowych ludzi.

– To właśnie dowodzi, jak bardzo ich potrzebujesz.

W każdej nowej sytuacji wychodzi na jaw, że nikt człowiekowi nie wyjaśnia akurat tych najbardziej podchwytliwych zasad (a z reguły dotyczą one czegoś, czego nie da się wyguglać). Na przykład: gdzie jest początek kolejki? Co można zjeść? Gdzie należy stać, a gdzie siedzieć? Dokąd należy pójść po skończeniu posiłku i dlaczego wszyscy tak na ciebie patrzą? „Kurczę, no”.

Chciała się w nim zatracić. Chciała się wokół niego owinąć jak opaska uciskowa. Gdyby mu pokazała, jak bardzo go potrzebuje, pewnie uciekłby daleko.

Jezu. Czy można zgwałcić komuś rękę?