Trzymanie dłoni Eleonory było jak trzymanie motyla. Albo bijącego serca. Jak trzymanie czegoś doskonałego i… — Rainbow Rowell

– Twoje imię się jakoś zdrabnia? – zapytał.

(…)

– Tak, Eleonora.

– A nie Nora albo Elo, albo Lena, albo Lenny, albo Elle…?

– Usiłujesz mi wymyślić zdrobnienie?

– Nie, uwielbiam twoje imię. Nie chcę się pozbawiać ani jednej jego sylaby.

Uczucie, gdy po raz pierwszy chwycił jej dłoń, było tak cudowne, że przeważyło wszystkie złe rzeczy. Było mocniejsze niż jakikolwiek ból, którego doświadczyła.

Eleonora miała rację – nigdy nie wyglądała ładnie. Wyglądała jak dzieło sztuki, a sztuka nie może być po prostu ładna; sztuka ma wywoływać emocje.